σε μέγεθος βάτραχοι. Το χρώμα τους, και καταλήγουν όπως και τα μπροστινά σε αιχμηρά δάκτυλα. Η πλάτη είναι λεία (χωρίς εμφανή φύματα), ό
Το χριστιανικό συμβολισμό του Πάσχα καθιέρωσε για πρώτη φορά ο Απόστολος Παύλος. Από την εποχή που οι χριστιανοί άρχισαν να γιορτάζουν το Πάσχα, διατήρησαν ορισμένα χαρακτηριστικά του Εβραϊκού, ενώ ταυτόχρονα προσέθεσαν άλλα. Αυτό φαίνεται από το πασχαλινό αρνί (οβελίας) και τα κόκκινα αυγά.

Πλούσια είναι η παράδοση για τον συμβολισμό των αυγών του Πάσχα. Στα Βυζαντινά χρόνια έφτιαχναν κουλούρα που στην μέση της είχε ένα κόκκινο αυγό. Το αυγό, από το οποίο βγαίνουν τα πουλιά, συμβολίζει την ζωή, ενώ το κόκκινο είναι το χρώμα της ζωής. Το βάψιμο των αυγών, για λατρευτικούς σκοπούς απαντάται σε διάφορους τόπους του κόσμου.

Πριν τη γιορτή του Πάσχα, έχουμε μία περίοδο νηστείας 50 ημερών. Η τελευταία εβδομάδα πριν από την Κυριακή του Πάσχα είναι η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών.

Τα έθιμα ξεκινούν από το Σάββατο του Λαζάρου, που τα παιδιά γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα και τραγουδούν το "Λάζαρο", συγκεντρώνοντας χρήματα και αυγά.

Το πρωί της Κυριακής των Βαΐων, οι πιστοί πηγαίνουν στην εκκλησία για να πάρουν το σταυρό φτιαγμένο με βάγια (φύλλα φοινίκων) που το τοποθετούν στα εικονίσματα για να τους φυλάει όλο το χρόνο. Από την Κυριακή των Βαΐων και κάθε βράδυ καθ΄ όλη τη διάρκεια της Μ. Εβδομάδας, όλοι οι πιστοί μαζεύονται στις εκκλησίες για να παρακολουθήσουν με κατάνυξη τα Θεία Πάθη.

Την Μ. Τρίτη φτιάχνουν οι νοικοκυρές τα κουλουράκια.


Την Μ. Τετάρτη γίνεται το πλύσιμο και το καθάρισμα του σπιτιού ενώ το απόγευμα γίνεται στην εκκλησία το ευχέλαιο.

external image 09-04-06_150241_41.jpg
external image 09-04-06_150241_41.jpg
Την Μ. Πέμπτη βάφουν τα αυγά. Την Μ. Πέμπτη το βράδυ, αφού τελειώσουν τα 12 Ευαγγέλια, κοπέλες αναλαμβάνουν να στολίσουν τον επιτάφιο με γιρλάντες από λευκά λουλούδια, έτσι την Μ. Παρασκευή το πρωί ο επιτάφιος είναι έτοιμος για να δεχθεί το "σώμα του Χριστού" κατά την Αποκαθήλωση.

Η Μ. Παρασκευή, είναι ημέρα πένθους, ο λαός ζει με μεγάλη κατάνυξη το Θείο Δράμα. Δεν τρώνε γλυκά για την αγάπη του Χριστού που τον πότισαν ξύδι. Ταχινόσουπα, μαρούλι με ξύδι ή φακές με ξύδι είναι τα συνήθη φαγητά. Κανείς δεν πρέπει να πιάσει στα χέρια του σφυρί ή βελόνι, γιατί θεωρείται μεγάλη αμαρτία. Το βράδυ γίνεται ο Εσπερινός και η περιφορά του Επιταφίου. Της πομπής προπορεύεται η μπάντα ή η χορωδία και παίζει πένθιμα εμβατήρια, ακολουθούν οι Ιεροψάλτες, ο κλήρος, οι μυροφόρες, τα εξαπτέρυγα, πρόσκοποι, και οι πιστοί που ψέλνουν καθ' όλη τη διάρκεια της λιτανείας. Σε όλη τη διαδρομή οι πιστοί ραίνουν τον επιτάφιο με λουλούδια και αρώματα, κρατώντας αναμμένα κεριά.

Το Μ. Σάββατο, μετά το τέλος της λειτουργίας της Ανάστασης, όλοι οι πιστοί φροντίζουν να πάρουν στα σπίτια τους τη λαμπάδα με το Άγιο φως της Ανάστασης και πριν μπουν στο σπίτι κάνουν το σημάδι του σταυρού με τον καπνό του κεριού πάνω στην πόρτα, ανάβουν το καντήλι που έχουν στα εικονίσματα του σπιτιού και φροντίζουν να το κρατούν αναμμένο όλο το χρόνο για να το ανανεώσουν και πάλι την επόμενη Ανάσταση.
Σε ολόκληρη την Ελλάδα η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα γιορτάζονται με ξεχωριστή λαμπρότητα και κατάνυξη.
ΚΑΤΣΑΚΗ ΣΟΦΙΑ

22/3/2010

Πασχαλινά έθιμα της χώρας μας από την Γεωργία Παπαϊωάννου

Πρόκειται για τα έθιμα που σχετίζονται με τη θρησκευτική εορτή του Πάσχα. Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη και πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή των ορθοδόξων χριστιανών. Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή «pasah» που σημαίνει διάβαση. Οι Εβραίοι γιόρταζαν το Πάσχα σε ανάμνηση της απελευθέρωσής τους από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας, ενώ οι χριστιανοί γιορτάζουν την ανάσταση του Σωτήρα και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή. Η αντίστοιχη ελληνική λέξη για το Πάσχα είναι Λαμπρή, διότι η ημέρα της ανάστασης του Χριστού είναι μέρα ευφρόσυνη.
Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή. Ο εορτασμός της ορίζεται κάθε χρόνο για την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Πληθώρα εθίμων και παραδόσεων αναβιώνουν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που προηγείται του Πάσχα (Μεγάλη Εβδομάδα) σε όλες τις περιοχές του ελληνικού χώρου.
Οι προετοιμασίες για τον εορτασμό της Ανάστασης ξεκινούν από τη Μεγάλη Πέμπτη. Την ημέρα αυτή οι νοικοκυρές κατά παράδοση ετοιμάζουν τα τσουρέκια και βάφουν αβγά με ειδικές βαφές κόκκινου χρώματος. Το αυγό συμβολίζει από την αρχαιότητα την ανανέωση της ζωής και το κόκκινο χρώμα το αίμα του Χριστού. Παλιότερα συνήθιζαν να τοποθετούν το πρώτο κόκκινο αβγό στο εικονοστάσι του σπιτιού για να ξορκίζουν το κακό. Σε κάποια χωριά, πάλι, σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών με την κόκκινη μπογιά που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο των αβγών. Συνήθιζαν επίσης να φυλάσσουν μία από τις κουλούρες της Μεγάλης Πέμπτης στο εικονοστάσι για να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.
Την πιο ιερή μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας αποτελεί η Παρασκευή, μέρα κορύφωσης του θείου δράματος με την Αποκαθήλωση από το σταυρό και την Ταφή του Χριστού. Λόγω του πένθους της ημέρας οι νοικοκυρές δεν ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, αποφεύγοντας ακόμη και το μαγείρεμα. Με λουλούδια που μαζεύουν ή αγοράζουν, γυναίκες και παιδιά πηγαίνουν στις εκκλησίες για να στολίσουν τον Επιτάφιο. Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται στις εκκλησίες αναπαράσταση της ταφής του Χριστού και το ίδιο απόγευμα η περιφορά του Επιταφίου.
Από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ξεκινούν οι ετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι της Ανάστασης και οι νοικοκυρές μαγειρεύουν τη μαγειρίτσα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα οι πιστοί συγκεντρώνονται στις εκκλησίες κρατώντας λευκές λαμπάδες, τις οποίες ανάβουν με το «Άγιο φως», που μοιράζει ο ιερέας. Όταν ο τελευταίος ψάλλει το «Χριστός Ανέστη» οι πιστοί ανταλλάσσουν ευχές και το λεγόμενο «φιλί της Αγάπης». Με το «Άγιο φως» συνηθίζουν να σταυρώνουν το ανώφλι της εξώπορτας των σπιτιών τρεις φορές για καλή τύχη. Κατόπιν κάθονται γύρω από το γιορτινά στρωμένο τραπέζι για να τσουγκρίσουν τα κόκκινα αυγά και να γευματίσουν με την παραδοσιακή μαγειρίτσα.
Το πρωί της Κυριακής σουβλίζεται σε πολλές περιοχές της χώρας ο οβελίας. Σε άλλες πάλι, το κρέας για το πασχαλινό τραπέζι, αρνί ή κατσίκι κατά περίπτωση, ψήνεται στο φούρνο. Μέσα σε εορταστική ατμόσφαιρα ακολουθεί πλούσιο γεύμα και το γλέντι διαρκεί συνήθως μέχρι αργά το βράδυ.
Σε ολόκληρη την Ελλάδα, η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα γιορτάζονται με ξεχωριστή λαμπρότητα και κατάνυξη. Μεταξύ άλλων, αναφέρονται ενδεικτικά:
ΘΑΣΟΣ
Στην Κοινότητα Λιμεναρίων διατηρείται το πανάρχαιο έθιμο " Για βρέξ' Απρίλη μ' που γιορτάζεται την Τρίτη ημέρα του Πάσχα. Χορεύουν δημοτικούς χορούς συγκροτήματα απ' όλη την Ελλάδα.


ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ (ΙΕΡΙΣΣΟΣ)
Το σημαντικότερο Πασχαλινό έθιμο είναι "ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΝΙΟΥ Τ' ΑΛΩΝΙ". Γιορτάζεται την Τρίτη ημέρα του Πάσχα, στην ομώνυμη τοποθεσία πάνω στους λόφους. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας, οι γεροντότεροι αρχίζουν τον χορό. Σιγά-σιγά πιάνονται όλοι οι κάτοικοι και πολλές φορές ο χορός έχει μήκος τετρακόσια μέτρα. Τραγουδούν και χορεύουν όλα τα Πασχαλινά τραγούδια και τελειώνουν με τον "ΚΑΓΚΕΛΕΥΤΟ" χορό, που είναι η αναπαράσταση της σφαγής 400 Ιερισσιωτών από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Ο χορός περνά κάτω από δάφνινη αψίδα όπου υπάρχουν όπου υπάρχουν δύο παλικάρια με υψωμένα σπαθιά. Ο χορός στη μέση περίπου του τραγουδιού διπλώνεται στα δύο με τους χορευτές να περνούν ο ένας απέναντι από τον άλλο για τον τελευταίο χαιρετισμό.
Κατά την διάρκεια της γιορτής μοιράζονται σε όλους, καφές που βράζει σε μεγάλο καζάνι "ζωγραφίτικος", τσουρέκια και αυγά. Ο χορός επαναλαμβάνεται το απόγευμα στην κεντρική πλατεία του χωριού.



ΛΙΤΟΧΩΡΟ
Την Μ. Πέμπτη, το βράδυ, στολίζονται οι επιτάφιοι που φτιάχνονται από ελεύθερες κοπέλες, που όλη την Σαρακοστή φτιάχνουν λουλούδια από ύφασμα. Την Μ. Παρασκευή το βράδυ γίνεται στο παζάρι η συνάντηση των Επιταφίων που συνοδεύονται από χορωδίες Λιτοχωριτών, δημιουργώντας ένα εκπληκτικό θέαμα.


ΠΕΤΡΟΚΕΡΑΣΑ (ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ)
Στην Μακεδονία από το μοναστήρι του Ξηροπόταμου του Αγίου Όρους, όπου φυλάσσεται ο Τίμιος Σταυρός, μεταφέρεται στο χωριό Πετροκέρασα που απέχει 52 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Το χωριό έχει το "ιερό δικαίωμα" μοναδικό στον κόσμο, να φιλοξενεί τον Τίμιο Σταυρό από την Κυριακή των Βαΐων μέχρι την Μ. Δευτέρα το πρωί. Αυτό γίνεται σε ανάμνηση της σωτηρίας του χωριού από αφανισμό, εξαιτίας θανατηφόρου ασθένειας (πανώλης), στα μέσα του 18ου αιώνα.

ΑΜΦΙΚΛΕΙΑ
Αξίζει κανείς να βρεθεί στο Δαδί, για να ζήσει ένα αξέχαστο Ρουμελιώτικο Πάσχα. Σε κάθε γειτονιά δημιουργούνται "λάκκοι" εκεί όπου ψήνονται πολλά αρνιά μαζί, προσφέρονται αυγά, κρασί, και γλυκά.
Τη Τρίτη ημέρα του Πάσχα, γιορτάζει η Αγία Ιερουσαλήμ η οποία βρίσκεται στην είσοδο της χαράδρας "ΒΑΡΣΑΜΟ". Μετά τη λειτουργία ακολουθεί χορός στη θέση "ΑΛΩΝΑΚΙ" με χορευτικά τμήματα του Λαογραφικού Συλλόγου και μοιράζεται φρέσκο τυρί, κρασί, κόκκινα αυγά κλπ.



ΑΡΑΧΩΒΑ
Ανήμερα του Πάσχα και από το απόγευμα ξεκινάει η περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου την οποία συνοδεύουν περί τα 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές.
Την επομένη πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων (ανηφορικός δρόμος), οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στο λόφο. Ακολουθούν χορευτικά συγκροτήματα και το απόγευμα χορεύουν γυναικείοι χορευτικοί σύλλογοι. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται με κλέφτικα αγωνίσματα, όπως το σήκωμα της πέτρας κλπ.



ΛΙΒΑΔΕΙΑ
Το πιο χαρακτηριστικό έθιμο της πόλης, είναι το πολύ γνωστό και μοναδικό "Πάσχα της Λιβαδειάς", που όχι μόνο διατηρείται αλλά χρόνο με το χρόνο ζωντανεύει μιας και οι νεώτεροι συμμετέχουν με ιδιαίτερο μεράκι και κέφι στο έθιμο του "λάκκου". Μετά την Ανάσταση και πριν καλά ξημερώσει οι Λειβαδίτες ετοιμάζουν την φωτιά. Χρειάζεται τέχνη και προσοχή. Ένας, κάνοντας το σταυρό του, βάζει φωτιά στο σωρό με τη λαμπάδα της Αναστάσεως. Οι φλόγες αγκαλιάζουν το σωρό. Με ραντίσματα νερού και συχνό χτύπημα με ένα μακρύ ξύλο, η θράκα είναι έτοιμη για να ψηθούν τα αρνιά. Το ίδιο γίνεται σε όλους τους "λάκκους" και ανεβαίνουν οι καπνοί, αναρίθμητοι και πυκνοί, σε τέτοιο βαθμό, που σκεπάζουν τον ήλιο που στο μεταξύ ανατέλλει.
Η πόλη τυλίγεται σε σύννεφα καπνού. Οι φωτιές είναι έτοιμες και τα αρνιά τοποθετούνται στους "λάκκους". Το γύρισμα των αρνιών και το γλέντι διαρκεί μέχρι το απόγευμα, το οποίο συμπληρώνεται με τη συμμετοχή παραδοσιακών χορευτικών συγκροτημάτων και με την καύση των πυροτεχνημάτων που αλλάζουν στην κυριολεξία το χρώμα του ουρανού της Λιβαδειάς.



ΑΙΤΩΛΙΚΟ
Την Μ. Παρασκευή πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου βρίσκεται ο Επιτάφιος, ιστορικό κειμήλιο του 13ου-14ου αιώνα.
Επίσης, στον ίδιο ναό βρίσκεται και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, η οποία πιστεύεται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.
Από το πρωί του Μ. Σαββάτου στην κεντρική πλατεία της πόλης αναβιώνουν πολλά από τα έθιμα των κατοίκων μέχρι αργά το βράδυ της Αναστάσεως που είναι και το αποκορύφωμα της ημέρας.
Την Κυριακή του Πάσχα κάθε γειτονιά, είναι μία μεγάλη υπαίθρια ψησταριά, όπου ο χορός και το τραγούδι έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ προσφέρονται κρασί και παραδοσιακοί μεζέδες δωρεάν.



ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ
Το βράδυ της Μ. Παρασκευής, πλήθος κόσμου, ντόπιοι και επισκέπτες, ακολουθούν την περιφορά του Επιταφίου, σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες στις τάπες του Κάστρου, γύρω από το λιμάνι. Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχηματίζουν μεγάλο σταυρό, που φωταγωγεί ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μία φαντασμαγορική εικόνα μοναδικής ομορφιάς. Το έθιμο αυτό έχει παράδοση πολλών χρόνων που φαίνεται να θέλει να συνδυάσει τη θρησκευτική μυσταγωγία με την ηρωική προσπάθεια του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει τη τουρκική ναυαρχίδα στο χώρο αυτό.
ΜΕΓΑΡΑ
Εδώ την Τρίτη ημέρα του Πάσχα γιορτάζεται ο "Χορός της Τράτας". Κατά την παράδοση, οι κάτοικοι ζήτησαν από τον Πασά να τους επιτρέψει να κτίσουν ένα εκκλησάκι. Ο πασάς έδωσε την άδεια, με την προϋπόθεση όμως, να αρχίσουν το κτίσιμο της εκκλησίας το πρωί και να το τελειώσουν το βράδυ, διαφορετικά θα τους εκτελούσε.
Οι κάτοικοι κατάφεραν να τελειώσουν το κτίσιμό της το μεσημέρι και την αφιέρωσαν στον Άγιο Ιωάννη τον Γαλιλαίο. Από τότε και στο σημείο αυτό, μετά την θεία λειτουργία, γίνονται εκδηλώσεις όπου συγκεντρώνονται παραδοσιακά συγκροτήματα και οργανοπαίχτες Μεγαρείς και χορεύουν τον χορό της Τράτας.



ΥΔΡΑ
Την Μ. Παρασκευή γίνεται κάτι το μοναδικό, ο Επιτάφιος της συνοικίας Καμίνι μπαίνει στη θάλασσα και διαβάζεται η Ακολουθία του Επιταφίου, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα κατανυκτική. Στη συνέχεια οι Επιτάφιοι τεσσάρων ενοριών συναντώνται στο κεντρικό λιμάνι, δίνοντας ένα ιδιαίτερο χρώμα. Την ώρα της Ανάστασης τα πολλά βαρελότα φωτίζουν την νύκτα.
ΤΡΙΠΟΛΗ
Την Κυριακή του Πάσχα η Τρίπολη σκεπάζεται από τον καπνό που δημιουργούν οι φωτιές, που σιγά -σιγά ανάβουν, ξεκινώντας λίγο μετά τα μεσάνυκτα. Το θέαμα με τις στήλες από το ύψωμα του Αγίου Θεοδώρου είναι μοναδικό. Το πρωί της Κυριακής, αρχίζει το μεγάλο γλέντι με την συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων, ενώ οι ντόπιοι και ξένοι ζωντανεύουν το έθιμο της κλεφτουριάς. Προσφέρονται εκτός από αρνί, Τριπολιτσιώτικο κρασί, κόκκινα αυγά, κουλούρια και μεζέδες.


ΛΕΩΝΙΔΙΟ
Το πιο εντυπωσιακό έθιμο της περιοχής είναι, όταν το βράδυ της Ανάστασης γεμίζει ο ουρανός από φωτεινά "αερόστατα" τα οποία ανυψώνονται από τους πιστούς κάθε ενορίας.


ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ
Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού, όπου πραγματοποιούνται όλες οι λειτουργίες των ημερών. Είναι μοναδικό το θέαμα της περιφοράς του Επιταφίου στα πλακόστρωτα σοκάκια της μεσαιωνικής πολιτείας.


ΚΑΛΑΜΑΤΑ
Εδώ αναβιώνει ένα έθιμο, που πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ο διαγωνισμός των "μπουλουκιών". Οι διαγωνιζόμενοι, με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή με χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους μπαρούτι, επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού, με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.

ΦΙΛΑΚΙΑ  ΣΕ  ΟΛΟΥΣ
ΦΙΛΑΚΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΦΙΛΑΚΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

!!!!!
!!!!!

!!!!!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!!!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!!!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!!!



Εργασία στο μάθημα της Γλώσσας της Μαρίας Κυριακίδου Γ2 3ο Δημοτικό Σχολείο Πολίχνης
ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ

Πρόκειται για τα έθιμα που σχετίζονται με τη θρησκευτική εορτή του Πάσχα. Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη και πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή των ορθοδόξων χριστιανών. Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή «pasah» που σημαίνει διάβαση. Οι Εβραίοι γιόρταζαν το Πάσχα σε ανάμνηση της απελευθέρωσής τους από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας, ενώ οι χριστιανοί γιορτάζουν την ανάσταση του Σωτήρα και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή. Η αντίστοιχη ελληνική λέξη για το Πάσχα είναι Λαμπρή, διότι η ημέρα της ανάστασης του Χριστού είναι μέρα ευφρόσυνη.
Το Πάσχα είναι κινητή γιορτή. Ο εορτασμός της ορίζεται κάθε χρόνο για την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Πληθώρα εθίμων και παραδόσεων αναβιώνουν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που προηγείται του Πάσχα (Μεγάλη Εβδομάδα) σε όλες τις περιοχές του ελληνικού χώρου.
Οι προετοιμασίες για τον εορτασμό της Ανάστασης ξεκινούν από τη Μεγάλη Πέμπτη. Την ημέρα αυτή οι νοικοκυρές κατά παράδοση ετοιμάζουν τα τσουρέκια και βάφουν αβγά με ειδικές βαφές κόκκινου χρώματος. Το αυγό συμβολίζει από την αρχαιότητα την ανανέωση της ζωής και το κόκκινο χρώμα το αίμα του Χριστού. Παλιότερα συνήθιζαν να τοποθετούν το πρώτο κόκκινο αβγό στο εικονοστάσι του σπιτιού για να ξορκίζουν το κακό. Σε κάποια χωριά, πάλι, σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών με την κόκκινη μπογιά που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο των αβγών. Συνήθιζαν επίσης να φυλάσσουν μία από τις κουλούρες της Μεγάλης Πέμπτης στο εικονοστάσι για να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.
Την πιο ιερή μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας αποτελεί η Παρασκευή, μέρα κορύφωσης του θείου δράματος με την Αποκαθήλωση από το σταυρό και την Ταφή του Χριστού. Λόγω του πένθους της ημέρας οι νοικοκυρές δεν ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, αποφεύγοντας ακόμη και το μαγείρεμα. Με λουλούδια που μαζεύουν ή αγοράζουν, γυναίκες και παιδιά πηγαίνουν στις εκκλησίες για να στολίσουν τον Επιτάφιο. Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται στις εκκλησίες αναπαράσταση της ταφής του Χριστού και το ίδιο απόγευμα η περιφορά του Επιταφίου.
Από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ξεκινούν οι ετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι της Ανάστασης και οι νοικοκυρές μαγειρεύουν τη μαγειρίτσα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα οι πιστοί συγκεντρώνονται στις εκκλησίες κρατώντας λευκές λαμπάδες, τις οποίες ανάβουν με το «Άγιο φως», που μοιράζει ο ιερέας. Όταν ο τελευταίος ψάλλει το «Χριστός Ανέστη» οι πιστοί ανταλλάσσουν ευχές και το λεγόμενο «φιλί της Αγάπης». Με το «Άγιο φως» συνηθίζουν να σταυρώνουν το ανώφλι της εξώπορτας των σπιτιών τρεις φορές για καλή τύχη. Κατόπιν κάθονται γύρω από το γιορτινά στρωμένο τραπέζι για να τσουγκρίσουν τα κόκκινα αυγά και να γευματίσουν με την παραδοσιακή μαγειρίτσα. Το πρωί της Κυριακής σουβλίζεται σε πολλές περιοχές της χώρας ο οβελίας. Σε άλλες πάλι, το κρέας για το πασχαλινό τραπέζι, αρνί ή κατσίκι κατά περίπτωση, ψήνεται στο φούρνο. Μέσα σε εορταστική ατμόσφαιρα ακολουθεί πλούσιο γεύμα και το γλέντι διαρκεί συνήθως μέχρι αργά το βράδυ.

http://www.visitgreece.gr/pages.php?pageID=417&langID=149

Η τελετή του ιερού νιπτήρα (Πάτμος)

Εδώ και 400 χρόνια, τη Μεγάλη Πέμπτη στο ιερό νησί της Πάτμου γίνεται αναπαράσταση της τελετής του ιερού νιπτήρα, στην οποία λαμβάνουν μέρος ο ηγούμενος και οι ιερομόναχοι της Ιεράς Μονής του Ιωάννη του Θεολόγου, καθώς και οι ιερείς του νησιού.
Ο Χριστός ένιψε τα πόδια των μαθητών του για να δείξει στο ανθρώπινο γένος ότι ήλθε για να το υπηρετήσει και όχι να υπηρετηθεί και για να διδάξει έμπρακτα στους μαθητές του την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη

http://www.in.gr/agro/_tradition/lampri/lampri2.asp50

Πασχαλινά έθιμα στην Κέρκυρα
Στις 11 το πρωΐ του Μεγάλου Σαββάτου ο κόσμος περιμένει την πρώτη Ανάσταση.
Όταν τελειώνει η ακολουθία στη Μητρόπολη, χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και από τα παράθυρα των σπιτιών πέφτουν κατά χιλιάδες, πήλινα δοχεία (μπότιδες) στους δρόμους, με μεγάλο κρότο. Αυτό το έθιμο έχει τις ρίζες του στο χωρίον του Ευαγγελίου 'Συ δε Κύριε Ανάστησόν με ίνα συντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως".
Ένα άλλο επίσης Κορφιάτικο Πασχαλινό έθιμο που αναβιώνει ο Οργανισμός Κερκυραϊκών Εκδηλώσεων είναι το "Μαστέλο" (βαρέλι).
Στην "Pinia" και κάτω από την Μεταλλική Κουκουνάρα που κρέμεται ασάλευτη ακόμα στην διασταύρωση Νικηφόρου Θεοτόκη και Φιλαρμονικής, μαζεύονται οι Φακίνοι,
οι αχθοφόροι της πόλης, οι Πινιαδώροι, οι οποίοι τοποθετούσαν στη μέση του πεζοδρομίου ένα ξύλινο βαρέλι. Το στόλιζαν με μυρτιές και βέρντε, του έβαζαν νερό
και αυτοί σκορπισμένοι στο γύρο χώρο, παρακαλούσαν τους περαστικούς, που αυτή
την ώρα ήταν πάρα πολλοί, να ρίξουν νομίσματα για ευχές στο νερό. Όταν πλησίαζε η ώρα της πρώτης Ανάστασης, οι Πηνιαδώροι σκορπισμένοι στην περιοχή της Πιάτσας κυνηγούσαν να βρουν κάποιον να τον ρίξουν στο βαρέλι. Αυτός μουσκίδι έβρεχε τον κόσμο γύρω του, ενώ περνούσαν οι μπάντες μας, παίζοντας το αλέγκρο μαρς "Μη φοβάστε Γραικοί".
Στο τέλος έβγαινε ο βρεγμένος με γέλια και χαρές και έπαιρνε τα χρήματα που
είχε το βαρέλι.

http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=930&Itemid=38951

Πασχαλινά έθιμα στην Πάρο

Η περιφορά του Επιταφίου της Μάρπησσας, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς κατά την διάρκειά της, γίνονται δεκαπέντε περίπου στάσεις. Σε κάθε στάση φωτίζεται και ένα σημείο του βουνού, όπου τα παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού, αναπαριστούν σκηνές από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, την προσευχή στο Όρος των Ελαιών, το Μαρτύριο της Σταύρωσης και την Ανάσταση.
Τα κεριά του Επιταφίου, τα φυλούν και όταν έχει φουρτούνα, βρέχει ή αστράφτει, τα ανάβουν να περάσει η κακοκαιρία. Στο εικονοστάσι, βάζουνε και κλαδί ελιάς, που παραμένει εκεί ως αγιώτικο. Τα μεσάνυκτα του Μεγάλου Σαββάτου, το νησί γεμίζει από φώτα και τον θόρυβο των αμέτρητων πυροτεχνημάτων.

http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=919&Itemid=38952

Πασχαλινό έθιμο στη Μονεμβασιά

Στην εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού,πραγματοποιούνται όλες οι λειτουργίες των ημερών. Μοναδικό το θέαμα της περιφοράς του Επιταφίου στα πλακόστρωτα σοκάκια της μεσαιωνικής πολιτείας. Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα στο περίβολο της εκκλησίας, γίνεται το κάψιμο του Ιούδα, ενός ανθρωπίνου ομοιώματος από ξύλα και άχυρα, μέσα στο οποίο υπάρχουν εκρηκτικά.
http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=911&Itemid=38953

Η περιφορά της εικόνας της Αναστάσεως (Καλή Βρύση Δράμας)


Την Πέμπτη της διακαινησίμου (η εβδομάδα μετά την Ανάσταση) στο χωριό Καλή Βρύση Δράμας γίνεται περιφορά της εικόνας της Αναστάσεως, ως επίκληση για πλούσια παραγωγή και, συγκεκριμένα, για την πρόκληση βροχής και την προστασία από το χαλάζι. Η περιφορά σχηματίζει έναν κύκλο ο οποίος προστατεύει καθετί που βρίσκεται μέσα σε αυτόν: ανθρώπους, ζώα και παραγωγή.
Μετά τη Θεία Λειτουργία και την τέλεση αγιασμού, που γίνεται στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, στα νοτιοανατολικά όρια του χωριού αρχίζει η πομπή. Οι κάτοικοι, με επικεφαλής τον ιερέα και δύο άνδρες που χτυπούν ένα μεγάλο σήμαντρο, περιφέρουν την εικόνα της Αναστάσεως σε όλους τους αγρούς γύρω από το χωριό, σταματώντας κατά διαστήματα στα ξωκλήσια. Εκεί ψάλλουν το "Χριστός Ανέστη", το απολυτίκιο του κάθε αγίου και δέονται:

Κύριε μου, Κύριε ελέησον,
δώσε μας, Θεέ μου, υγεία και χρόνια,
χρόνια πολλά.
Φύλαγε, Θεέ μου,
φύλαγε τα σύνορα.
Στο βουνό σκοτεινή αντάρα,
στον κάμπο γλυκιά ψιχάλα.


Ο ιερέας ευλογεί με τον αγιασμό από την πρωινή Λειτουργία και τοποθετεί στο ανώφλι της εισόδου του ιερού ναού "ύψωμα" (αντίδωρο από τη Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης), καλυμμένο προστατευτικά με ένα σβόλο άσπρου κεριού.

Η διαδρομή

Με αφετηρία τον Προφήτη Ηλία, ο οποίος, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, θεωρείται "νεφοκράτορας", η πομπή περνά διαδοχικά από τα ξωκλήσια της Ζωοδόχου Πηγής, των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Αθανασίου και της Μεταμορφώσεως. Στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου και σε αυτόν της Μεταμορφώσεως γίνονται στάσεις για ξεκούραση. Ύστερα από πέντε συνολικά ώρες πεζοπορίας, οι πιστοί καταλήγουν στα κοντινά μεταξύ τους ξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Βλασίου, που είναι προστάτες αντίστοιχα της κτηνοτροφίας και της γεωργίας. Ο ιερέας επαναλαμβάνει ευχές και δεήσεις, αγιάζει την περιοχή και τοποθετεί "υψώματα".

Το γλέντι

Ακολουθεί μεγάλο γλέντι στο ορεινό ξέφωτο έξω από τα ξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Βλασίου με γκάιντες και νταχαρέδες από οργανοπαίχτες του χωριού, ζουρνάδες και νταούλια από οργανοπαίχτες της Ηράκλειας των Σερρών. Οι χοροί, τα τραγούδια, το φαγοπότι και τα τσουγκρίσματα αβγών συνεχίζονται έως το σούρουπο. Με το τέλος του γλεντιού, έχει έλθει πια η νύχτα. Τότε η εικόνα της Αναστάσεως μεταφέρεται στην κεντρική εκκλησία του χωριού, τον Αγιο Νικόλαο, μέχρι την επόμενη χρονιά.

http://www.in.gr/agro/_tradition/lampri/lampri3.asp54
Εργασία στο μάθημα της Γλώσσας της Μαρίας Κυριακίδου Γ2 3ο Δημοτικό Σχολείο Πολίχνης

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ

(ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ KID e PEDIA ΤΟΜΟΣ 20ος)

Αν πας στην Κέρκυρα...
Τη Μεγάλη Παρασκευή τον επιτάφιο ακολουθούν η φιλαρμονική ορχήστρα, μια χορωδία και οι πιστοί που κρατούν φλάμπουρα, λάβαρα, βενετσιάνικα φαναράκια και μεγάλα κεριά που τα λένε τόρτσες. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, σειρά έχουν οι "μπάτηδες", τα χαρακτηριστικά πήλινα κανάτια που σκάνε γεμάτα νερό στα πλακόστρωτα
.

Αν πας στην Αρκαδία....
Το βράδυ της Ανάστασης στο Λεωνίδιο Αρκαδίας κάθε ενορία ανάβει τον "αφανό" της, ένα βουνό απο ξερόκλαδα, με μια κόκκινη σημαία στην κορυφή που συμβολίζει τον Ιούδα. Τα μεσάνυχτα οι κάτοικοι αφήνουν πολύχρωμα αερόστατα στον ουρανό, και το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό!!

Αν πας στην Ύδρα....
Τη Μεγάλη Παρασκευή ο επιτάφιος της συνοικίας Καμίνι μπαίνει στην θάλασσα. ΔΙαβάζετια η ακολουθία του επιταφίου σε κατανυκτική ατμόσφαιρα, ευλογούνται τα νερά και γίνεται δέηση για τους ναυτικούς ώστε να έχουν ήσυχα ταξίδια και καλό γυρισμό.

Αν πας στην Πάτμο...

Απο τα πιο ωραία πασχαλινά έθιμα του νησιού είναι η μεγαλοπρεπής τελετή του Ιερού Νιπτήρα που γίνεται το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης. Καθιερώθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα και είναι αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου. Ακολουθούν η Αποκαθήλωση τη Μεγάλη Παρασκευή στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και η Δεύτερη Ανάσταση την Κυριακή του Πάσχα.

Αν πας στην Χίο....

Στο Βροντάδο τη νύχτα της Ανάστασης γίνεται ένας απίστευτος ρουκετοπόλεμος!!
Μόλις ακουστεί το "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ", ο ουρανός γεμίζει απο τη λάμψη των ρουκετών που εκτοξεύονται με δυνατό κρότο.


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!! ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ 22/03/2010

H 55ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Η Ελληνική επανάσταση του 182156182457 είναι το πρώτο μέρος του Ελληνικού αγώνα της ανεξαρτησίας58 (182159-183260), που διεξήγαγε ο υπόδουλος ελληνισμός ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία61 και που κατέληξε στην αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Ελληνικού κράτους62 , με την συνθήκη του Μαΐου του 183263.
Η περίοδος είναι ευρέως γνωστή στην σύγχρονη Ελλάδα με τον όρο "επανάσταση του 21", και η επέτειος εορτασμού της έναρξής της είναι η 25η Μαρτίου64, ημέρα επίσημης αργίας για το Ελληνικό κράτος65.
ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ! ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΥΡΙΕ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ!

ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. ΟΙ ΚΥΚΝΟΙ .

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Μεγάλα υδρόβια πουλιά των εύκρατων και ψυχρών χωρών, που κατατάσσονται στην οικογένεια νησίδες (γένος στεγανόποδων). Το φτέρωμά τους έχει χρώμα άσπρο ή μαυρόασπρο και ο λαιμός τους είναι μακρύς και ευλύγιστος. Τρέφονται με μικρά ζώα και φυτά που υπάρχουν μέσα στο νερό. Το πέταγμά τους είναι δυνατό, αλλά, πριν σηκωθούν, πρέπει να τρέξουν μία αρκετά μεγάλη απόσταση στην επιφάνεια του νερού. Μπορούν, πετώντας, να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις, όπως φαίνεται κατά τις μεταναστεύσεις που κάνουν από το Βορά στο Νότο το φθινόπωρο και αντίστροφα την άνοιξη. Τη φωλιά τους τη φτιάχνουν πάνω στο έδαφος, όπου το θηλυκό γεννά 6 περίπου αβγά και τα κλωσά επί 5 βδομάδες. Μόλις βγουν τα μικρά, μπαίνουν αμέσως στο νερό και αρχίζουν να κολυμπούν. Στην αρχή το φτέρωμά τους έχει χρώμα γκρίζο, μετά ένα χρόνο όμως πέφτει αυτό και βγαίνει καινούριο, με χρώμα άσπρο. Πέντε είναι τα κυριότερα είδη κύκνων που συναντούνται στη Γη. α) Ο κ. ο άφωνος. Έχει φτέρωμα άσπρο και ράμφος πορτοκαλόχρωμο, με μαύρη βάση. Το μήκος του φτάνει τα 1,5-2 μέτρα, με άνοιγμα φτερών σχεδόν διπλάσιο. Το κρέας του δεν τρώγεται. Ζει στα ποτάμια και στις λίμνες της Ευρώπης, της Ασίας και της Β Αμερικής. β) Ο κ. του Μπίγουικ. Όμοιος με τον άφωνο κύκνο, μικρότερος όμως σε μέγεθος. Ζει στην Ευρώπη. γ) Ο άγριος κ., με φτέρωμα άσπρο και ράμφος σκουρόχρωμο, εκτός από τη βάση του. Το μέγεθός του είναι λίγο μεγαλύτερο από εκείνο του άφωνου κύκνου. Ζει στην Ευρώπη και στη Β Αμερική. δ) Ο μαύρος κ. Έχει φτέρωμα μαύρο, εκτός από ένα τμήμα των φτερών του που είναι άσπρο, και ράμφος κόκκινο. Συναντάται μόνο στην Αυστραλία, όπου παλαιότερα αφθονούσε, σήμερα όμως έχει περιοριστεί πολύ. ε) Ο μαυρόλαιμος κ. Το φτέρωμά του είναι άσπρο, εκτός από το λαιμό, που είναι μαύρος. Το ράμφος του είναι γκρίζο, με βάση κόκκινη. Ζει στη Ν Αμερική. Στην Ελλάδα γνωστό είδος κύκνων είναι ο κ. ο άγριος, που λέγεται και μουσικός.



Ένα φανταστικό ταξίδι στον κόσμο του λαχανοχωριού.

Μια μέρα έκανα ένα μακρινό και απέραντο ταξίδι στη χώρα του λαχανοχωριού . Το ταξίδι αυτό έγινε με το αεροπλάνο του γέλιου. Ταξίδεψα σ΄ αυτό το μέρος γιατί μ΄ αρέσει να εξερευνώ εξωτερικές, μεγάλες χώρες. Όταν πήγα εκεί συνάντησα μικρά ανθρωπάκια που ήταν σαν κουκλάκια και τα σπίτια τους ήταν μανιταρόσπιτα με μια κατακόκκινη σκεπή με άσπρες βούλες (όπως όλα τα μανιτάρια ).Είχαν μια μια όμορφη ολόασπρη βάση που ήταν ζωγραφισμένη με τριαντάφυλλα ροζ, μπλε και άσπρα, η πόρτα ήταν ξύλινη και καφετιά. Τα φύλλα των δέντρων ήταν από ένα καταπράσινο μπρόκολο και ο βλαστός του είχε ένα πορτοκαλί καροτένιο χρώμα. Ο δρόμος ήταν από το πράσινο μαρούλι. Τα αυτοκίνητα ήταν από λεμόνι και όταν τράκαραν, ακούγονταν αστείες, γελαστές φωνές. Ήταν τα κουκούτσια που ελευθερώνονταν. Αυτά, επίσης, ήταν άσπρα και μικρά, πιο μικρά ακόμα και από ένα νάνο. Η ευχή μου γι΄ αυτή τη χώρα είναι να έχει πολλά λαχανικά για αιώνες.
Κατσάκη Σοφία
Με αγάπη στο Γ2 και στον κύριό μας

ΧΕΛΩΝΑ ΚΑΡΕΤΤΑ ΚΑΡΕΤΤΑ




ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ



Επιστημονικό όνομα:

Caretta caretta

Περιγραφή:

Ένα από τα επτά είδη θαλάσσιας χελώνας που υπάρχουν στον πλανήτη.

Μήκος:

Μέχρι 1 μέτρο

Βιότοπος:

Ζει στη θάλασσα, αλλά λόγω του ότι έχει πνεύμονες βγαίνει συχνά στην επιφάνεια της θάλασσας για να αναπνεύσει και στις αμμώδεις παραλίες για να γεννήσει αφού εκεί ολοκληρώνεται ο βιολογικός της κύκλος, με την ωοτοκία, την εκκόλαψη, και την είσοδο των νεοσσών στη θάλασσα.

Κύριες απειλές:

Υποβάθμιση και η καταστροφή των βιοτόπων αναπαραγωγής του είδους, χρήση αλιευτικών εργαλείων, ύπαρξη σκουπιδιών και πλαστικών σακουλών. Αξιοσημείωτη είναι η υποβάθμιση που συνεπάγεται η τουριστική ανάπτυξη κοντά στις παραλίες ωοτοκίας με τις πολεοδομικές παρεμβάσεις, τον έντονο φωτισμό και το θόρυβο καθώς και τις ανθρώπινες δραστηριότητες αναψυχής στο θαλάσσιο χώρο.





(Παιδιά, δεν είναι τέλειο το βίντεο;)





Οι θαλάσσιες χελώνες ξεκινούν την ζωή τους ως έμβρυα σε αυγά που εναποθέτουν οι θηλυκές χελώνες σε αμμώδεις παραλίες. Η θερμοκρασία, καθορίζει το φύλο των νεοσσών στην κάθε φωλιά.
Η Caretta caretta, ένα από τα επτά είδη θαλάσσιων χελωνών που υπάρχουν στον πλανήτη, ζει περίπου 80 χρόνια και τρέφεται κυρίως με θαλάσσια φυτά και ασπόνδυλα –έχει μάλιστα ιδιαίτερη προτίμησή στις τσούχτρες.
Ζει στη θάλασσα αλλά έχει πνεύμονες με αποτέλεσμα να βγαίνει συχνά στην επιφάνεια της θάλασσας για να αναπνεύσει και στις αμμώδεις παραλίες όπου γεννήθηκε η ίδια για να γεννήσει. Εκεί ολοκληρώνεται ο βιολογικός της κύκλος με την ωοτοκία, την εκκόλαψη, και την είσοδο των νεοσσών στη θάλασσα.
Η αναπαραγωγή περίοδος ξεκινά νωρίς την άνοιξη στη θάλασσα. Στη συνέχεια την κάθε περίοδο ωοτοκίας οι θηλυκές γεννούν τρεις με τέσσερις φορές, τις βραδινές ώρες . Προτιμούν τις αμμώδεις παραλίες με ήπιες κλίσεις και χωρίς εμπόδια, όπου η άμμος έχει τα κατάλληλα χαρακτηριστικά, τη σωστή θερμοκρασία και υγρασία στοιχεία απαραίτητα στοιχεία για την επώαση.
Αφού η χελώνα βρει το κατάλληλο σημείο φτιάχνει τη φωλιά της με τα πίσω πτερύγια. Πρόκειται για έναν λάκκο 60 εκατοστών στον οποίο γεννά περίπου 120 αυγά άσπρα, μικρά και στρογγυλά. Μοιάζουν με μπαλάκια του πινγκ πονγκ και περιβάλλονται από μία ρευστή αντισηπτική ουσία που τα προστατεύει. Η εκκόλαψη τους διαρκεί περίπου δύο μήνες. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών του Ιουλίου και του Αυγούστου περίπου το 70% των αυγών θα εκκολαφθεί.
Οι νεοσσοί είναι μαύρου χρώματος, έχουν μήκος πέντε εκατοστά και ζυγίζουν δεκαεπτά γραμμάρια. Μόλις εκκολαφθούν, ανεβαίνουν όλοι μαζί στην επιφάνεια της άμμου και κατευθύνονται προς τη θάλασσα. Κάνουν την έξοδό τους συνήθως κατά τη διάρκεια της νύχτας ή νωρίς το χάραμα και προσανατολίζονται προς τον φωτεινότερο ορίζοντα.
Αυτό το πρώτο ταξίδι των νεοσσών είναι και το σημαντικότερο της ζωής τους γιατί βοηθά τα χελωνάκια να προσανατολιστούν και να μπορέσουν να ξαναγυρίσουν στον ίδιο τόπο μερικές δεκαετίες αργότερα για να γεννήσουν και να αναπαραχθούν. Οι νεοσσοί έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς φυσικούς εχθρούς όπως καβούρια, γλάρους και ψάρια. Η θνησιμότητά τους είναι εξαιρετικά υψηλή - υπολογίζεται ότι σε κάθε χίλια χελωνάκια επιζεί και ενηλικιώνεται μόνο ένα!
Η θαλάσσια χελώνα Caretta caretta έχει καταχωρηθεί στο Διεθνές Κόκκινο Βιβλίο σαν απειλούμενο είδος. Ανάμεσα στις κύριες απειλές που αντιμετωπίζει είναι η υποβάθμιση και η καταστροφή των βιοτόπων αναπαραγωγής της, η χρήση αλιευτικών εργαλείων, η ύπαρξη σκουπιδιών και πλαστικών σακουλών.
Στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Ζάκυνθο που φιλοξενεί κάποιες από τις σημαντικότερες παραλίες για την αναπαραγωγή της Caretta caretta στη Μεσόγειο, η τουριστική ανάπτυξη κοντά στις παραλίες ωοτοκίας με τις πολεοδομικές παρεμβάσεις, τον έντονο φωτισμό και το θόρυβο καθώς και τις ανθρώπινες δραστηριότητες αναψυχής στο θαλάσσιο χώρο προβάλει ως ξεχωριστός παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά τις περιοχές αναπαραγωγής και τις παραλίες ωοτοκίας.



(Από την επίσημη ιστοσελίδα της WWF-http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=66&Itemid=85 )

Εργασία στο μάθημα της Μελέτης Περιβάλλοντος
της
Μαρίας Κυριακίδου
Γ2
3ο Δημοτικό Σχολείο Πολίχνης
Μπράβο Μαρία, μπράβο Σοφία
οι εργασίες σας ήταν υπέροχες!!!
Ο δάσκαλός σου!!!

Ένα φανταστικό ταξίδι στον κόσμο του λαχανοχωριού.


Μια μέρα έκανα ένα μακρινό και απέραντο ταξίδι στη χώρα του λαχανοχωριού . Το ταξίδι αυτό έγινε με το αεροπλάνο του γέλιου. Ταξίδεψα σ΄ αυτό το μέρος γιατί μ΄ αρέσει να εξερευνώ εξωτερικές, μεγάλες χώρες.
Όταν πήγα εκεί συνάντησα μικρά ανθρωπάκια που ήταν σαν κουκλάκια και τα σπίτια τους ήταν μανιταρόσπιτα με μια κατακόκκινη σκεπή με άσπρες βούλες (όπως όλα τα μανιτάρια ).Είχαν μια μια όμορφη ολόασπρη βάση που ήταν ζωγραφισμένη με τριαντάφυλλα ροζ, μπλε και άσπρα, η πόρτα ήταν ξύλινη και καφετιά. Τα φύλλα των δέντρων ήταν από ένα καταπράσινο μπρόκολο και ο βλαστός του είχε ένα πορτοκαλί καροτένιο χρώμα. Ο δρόμος ήταν από το πράσινο μαρούλι. Τα αυτοκίνητα ήταν από λεμόνι και όταν τράκαραν, ακούγονταν αστείες, γελαστές φωνές. Ήταν τα κουκούτσια που ελευθερώνονταν. Αυτά, επίσης, ήταν άσπρα και μικρά, πιο μικρά ακόμα και από ένα νάνο.
Η ευχή μου γι΄ αυτή τη χώρα είναι να έχει πολλά λαχανικά για αιώνες.

Κατσάκη Σοφία

Με αγάπη στο Γ2 και στον κύριό μας


Ένα βίντεο - συμπλήρωμα για την χειρόγραφη εργασία μου με θέμα το ειδος της φώκιας Monachus monachus.





Και μερικές φωτογραφίες:

monachous.jpg
monachous.jpg
monachus-monachus-xl.jpg
monachus-monachus-xl.jpg

23e_-_monachus_monachus.jpg
23e_-_monachus_monachus.jpg
Monachus_monachus.jpg
Monachus_monachus.jpg

1403.jpg
1403.jpg



Τσακαλίδης Ιωάννης.
Μπράβο παιδιά,
όλες οι εργασίες σας και όλες οι προσπάθειές σας είναι έξοχες, συνεχίστε έτσι!!!
Ο δάσκαλός σας!!!


Σίγκου Χρυσή, Γ2, 3Ο Δ. Πολίχνης 18/03/2010
Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΦΩΚΙΑ

H φώκια γεννά 1 μικρό κάθε 2 χρόνια μήκους 1 μ. και 15 με 20 κιλών.

Η φώκια Μονάχους-Μονάχους είναι ένα από τα έξι περισσότερο απειλούμενα θηλαστικά του πλανήτη. Αντιμετωπίζει δραματικά προβλήματα επιβίωσης κατά τη διάρκεια του τελευταίου αιώνα και πάντα κύριος παρανομαστής των προβλημάτων της είναι ο άπληστος θηρευτής και απερίσκεπτος διαχειριστής του περιβάλλοντος, ο άνθρωπος. Η Ελλάδα με τα 15.000 χ.λ.μ. ακτών και τα πολυάριθμα έρημα νησιά προσφέρει ακόμα καταφύγιο στο μεγαλύτερο μέρος του λιγοστού αριθμού εκπροσώπων του είδους και αποτελεί την ελπίδα επιβίωσης τους. Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιούνται κύρια στις σποράδες έρυνες που μας έχουν αποκαλύψει πολλά νέα στοιχεία που θα μας βοηθήσουν στην διάσωσή τους . Η μεσογειακή φώκια είναι από τα μεγαλύτερα θηλαστικά μας. Τα ενήλικα ζώα φθάνουν σε μήκος τα 3 μέτρα ενώ το βάρος τους μπορεί να φθάσει τα 350 κιλά. Αποτελεί δε ένα ζωικό είδος σύμβολο - στην προσπάθεια διατήρησης της ζωής στη Μεσόγειο - μιας και η προστασία της σημαίνει ολοκληρωμένη προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος αφού ημεσογειακή φώκια βρίσκεται στην κορυφή του πλέγματος των τροφικών σχέσεων του θαλάσσιου περιβάλλοντος.


Χρυσή Σίγκου, Γ2 , 3ο Δ.Πολίχνης. 18/03/2010
Η ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΧΕΛΩΝΑ ΚΑΡΕΤΑ ΚΑΡΕΤΑ


Υπάρχει στη γη από την εποχή των δεινοσαύρων και είναι το μόνο είδος θαλάσσιας χελώνας που αναπαράγεται στην Eλλάδα! Η καρέτα είναι ερπετό που έχει προσαρμοστεί βιολογικά στο θαλάσσιο περιβάλλον. Πρόκειται για μία μεγάλη θαλάσσια χελώνα με καβούκι που αποτελείται από κεράτινες πλάκες καφεκόκκινου χρώματος και, όπως και τα άλλα είδη θαλάσσιων χελωνών, αναπνέει με πνεύμονες. Ζυγίζει κατά μέσο όρο 90 κιλά και το μήκος της φτάνει το ένα μέτρο. Τρέφεται κυρίως με θαλάσσια φυτά και ασπόνδυλα με ιδιαίτερη προτίμησή στις τσούχτρες. Ζει στη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, ενώ καταφύγιο της αποτελεί και ο Όρμος της Απολακκιάς! Η διαιώνισή της εξαρτάται απόλυτα από τη στεριά, αφού εκεί ολοκληρώνεται ο βιολογικός της κύκλος, με την ωοτοκία, την εκκόλαψη, και την επακόλουθη είσοδο των νεοσσών στη θάλασσα.
Οι θηλυκές Caretta caretta, αφού ωριμάσουν σε ηλικία περίπου τριάντα ετών, επιστρέφουν κάθε δύο τρία χρόνια στον τόπο όπου γεννήθηκαν οι ίδιες, για να εναποθέσουν τα αβγά τους. Προτιμούν τις αμμώδεις παραλίες. Γεννάνε τους καλοκαιρινούς μήνες, βγαίνοντας δύο ως τέσσερις φορές στην παραλία, αργά το βράδυ. Η εκκόλαψη διαρκεί δύο μήνες. Οι νεοσσοί, περίπου 100 σε κάθε φωλιά, μόλις εκκολαφθούν, ανεβαίνουν όλοι μαζί στην επιφάνεια της άμμου και τρέχουν αμέσως προς τη θάλασσα. Αυτό το πρώτο ταξίδι είναι το σημαντικότερο της ζωής τους, γιατί βοηθά τα χελωνάκια να προσανατολιστούν και να μπορέσουν να ξαναγυρίσουν στον ίδιο τόπο μερικές δεκαετίες αργότερα. Οι νεοσσοί έχουν να αντιμετωπίσουν πάμπολλους φυσικούς εχθρούς -καβούρια, γλάρους και ψάρια-, και η θνησιμότητά τους είναι εξαιρετικά υψηλή. Υπολογίζεται ότι σε κάθε χίλια χελωνάκια επιζεί και ενηλικιώνεται μόνο ένα!


Κίνδυνοι - Απειλές

Η χελώνα καρέτα-καρέτα θεωρείται είδος προς εξαφάνιση. Πριν από 80 χρόνια, ο πληθυσμός της ξεπερνούσε τις 50.000. Σήμερα, με βία φθάνει τις 4.000 παγκοσμίως.
Η υποβάθμιση και η καταστροφή των βιότοπων όπου αναπαράγεται η καρέτα θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την επιβίωση του είδους. Ο θόρυβος από τα ξενοδοχεία και τις ταβέρνες τρομάζει τις θηλυκές Caretta caretta, τα φώτα αποπροσανατολίζουν τους νεοσσούς, ενώ τα οχήματα, οι ομπρέλες για τον ήλιο και οι ξαπλώστρες συμπιέζουν την άμμο προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην ωοτοκία και την εκκόλαψη.
Κάθε χρόνο χιλιάδες θαλάσσιες χελώνες μπλέκονται τυχαία στα δίχτυα και τα παραγάδια και πνίγονται. Επίσης η ρύπανση από προϊόντα πετρελαίου, χημικές ουσίες και
σκουπίδια είναι σηματνική αιτία θανάτου. Ιδιαίτερο πρόβλημα αποτελούν οι πλαστικές σακούλες, αφού οι χελώνες τις τρώνε, νομίζοντας πως πρόκειται για τσούχτρες, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από ασφυξία.









Καλό βράδυ κι από μένα!!
Φιλιά σε όλους!!
Χρυσή Σίγκου

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ


Ένα φανταστικό ταξίδι στην Λαχανόχωρα


Χτες η Νίκη μου είπε μια ιστορία για την Λαχανόχωρα.. Μου είπε ότι εκεί υπήρχαν όμορφα ,χαριτωμένα και μεγάλα μανιταρόσπιτα, είχε για δρόμο πράσινα μεγάλα
μαρουλόφυλλα. Εγώ είχα ενθουσιαστεί και απορροφηθεί τόσο από το παραμύθι που της
είπα με λαχταρά να μου το διηγηθεί ξανά .Η Νίκη μου το διηγήθηκε ξανά και δεν μου χάλασε το χατίρι. Την άλλη μέρα η Νίκη μου είπε να της διηγηθώ
εγώ ένα φανταστικό παραμύθι.
Άρχισα να της διηγούμαι για μια χώρα που είχε σπιτάκια με χρωματιστή άμμο που οι κολόνες ήταν με κίτρινους κορμούς και τα φύλλα των δένδρων ήταν κόκκινα .Σ ’αυτήν τη χώρα ζούσαν μικροσκοπικά μπλε ανθρωπάκια που είχαν μαύρα μικρά ματάκια και χαμογελαστά προσωπάκια .Όλη την ημέρα επαιζαν,γελουσαν,τραγουδουσαν και ήταν ευτυχισμένα .Τίποτα δε τους έλειπε και τίποτα δε ζητούσαν παραπάνω .
Η Νίκη μου ζήτησε να της διηγηθώ άλλη μια τέτοια ιστορία:
-Αχ βρε Νίκη τι θα κάνω εγώ με εσένα; Της είπα .
-Εγώ φταίω που τις διηγείσαι ωραία .Εγώ φταίω;
-Όχι, εγώ φταίω.
-Και να σου πω κάτι θα ήθελα μια μέρα να κάνουμε το γύρω του κόσμου μαζί και να μείνουμε σε μια τέτοια φανταστική χώρα .
-Σύμφωνοι .




Κάστορας

Γένος οπλόδοντων τρωκτικών ζώων. Είναι θηλαστικό και ανήκει στην οικογένεια των καστοριδών. Υπάρχουν δύο είδη καστόρων: ο ευρωπαϊκός, που ζει στην Ευρώπη και στην Κεντρ. Ασία, και ο καναδικός, που ζει στη Β. Αμερική. Γενικά χαρακτηριστικά. Ο κ. ζει στα ποτάμια και στις λίμνες. Είναι αρκετά μεγαλόσωμο τρωκτικό. Το μήκος του φτάνει μέχρι 90 εκ. Είναι άριστος κολυμβητής, γιατί τα δάχτυλα των πισινών ποδιών του είναι ενωμένα με μεμβράνη. Η ουρά του είναι πλατιά, σκεπασμένη με λέπια και τη χρησιμοποιεί ως πηδάλιο, όταν κολυμπά. Στο κάτω μέρος της κοιλιάς του έχει δύο αδένες, που εκκρίνουν μία λιπαρή ουσία, το καστόριο, που χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική ως αντισπασμωδικό και καταπραϋντικό. Τα αυτιά του και τα ρουθούνια του κλείνουν, ώστε να μπορεί να κολυμπά και κάτω από το νερό. Ζει 20-50 χρόνια. Η κατοικία του. Ο κ. κατασκευάζει τη φωλιά του υπόγεια, κοντά σε υδάτινα ρεύματα και κατόπιν κλείνει την είσοδο με τα νερά που συγκεντρώνονται σε φράγματα που κατασκευάζει, τοποθετώντας κορμούς δέντρων, κλαδιά πέτρες και λάσπη. Η φωλιά του έχει κωνικό σχήμα και αποτελείται από την κυρίως κατοικία και μία αποθήκη τροφής. Κατασκευάζει επίσης μία τρύπα στην κορυφή, έξω από το νερό, για τον εξαερισμό, και πολλές υποβρύχιες εισόδους. Κάθε ζευγάρι καστόρων έχει ξεχωριστή φωλιά. Έχει παρατηρηθεί ότι το χτίσιμο της φωλιάς αναλαμβάνουν οι θηλυκοί κ., ενώ οι αρσενικοί κουβαλούν τα υλικά. Τροφή. Ο κ. τρέφεται με φλούδες δέντρων, με υδρόβια φυτά, με τρυφερά φύλλα και με καρπούς. Πολλαπλασιασμός. Ο θηλυκός κ., μετά από 90 περίπου ημέρες εγκυμοσύνης, γεννά 1-5 μικρά, τα οποία, μόλις μπορέσουν να κολυμπήσουν άνετα, μετακομίζουν σε άλλη φωλιά. Χρησιμότητα. Ο κ. κυνηγιέται για το πολύτιμο σκουρόχρωμο δέρμα του, με το οποίο κατασκευάζονται γουναρικά. Για το λόγο αυτό στην Ευρώπη, όπου ζουν κάστορες, τους παρέχεται μεγάλη προστασία. Επίσης προσφέρει στον άνθρωπο και το καστόριο.


Μονάχους Μονάχους


Η Μεσογειακή φώκια66, Μονάχους μονάχους , (Monachus monachus), είναι ένα από τα τρία είδη του γένους Μονάχους67 και ένα από τα μεγαλύτερα είδη της οικογένειας Phocidae. Το μήκος των ενήλικων ζώων κυμαίνεται μεταξύ 2.0 – 2.4 μέτρα, ενώ το βάρος τους υπολογίζεται ότι φθάνει τα 200-300 κιλά. Το εύρος της αναπαραγωγικής περιόδου φαίνεται ότι διαφέρει ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος και τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες όπου βρίσκονται οι πληθυσμοί. Στην Δυτική Σαχάρα68 τα μικρά της Μεσογειακής φώκιας γεννιούνται σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ στην Ελλάδα69 η αναπαραγωγική περίοδος περιορίζεται από τον Αύγουστο μέχρι τον Δεκέμβριο, με τον μεγαλύτερο αριθμό γεννήσεων να καταγράφεται τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο.

Εξάπλωση

Η Μεσογειακή φώκια ζει πλέον μόνο σε τέσσερις απομονωμένους πληθυσμούς. Αυτοί βρίσκονται στα νησιά Μαδέρα70 και την ακτή Κάβο Μπλάνκο της Μαυριτανίας71 στον Ατλαντικό72, στις Μεσογειακές73 ακτές του Μαρόκου74 και της Αλγερίας75 και στην ανατολική Μεσόγειο στο Ιόνιο76 και Αιγαίο Πέλαγος77 και στα μεσογειακά παράλια της Τουρκίας78.
Σε σχέση με άλλα είδη φωκιών, η Μεσογειακή φώκια μπορεί να θεωρηθεί «παράκτιο είδος», καθώς σπάνια απομακρύνεται πολύ από τις παράκτιες περιοχές στις οποίες ζει. Αν και δεν έχουν καταγραφεί μαζικές μεταναστεύσεις ζώων, πράγμα κοινό για πολλά είδη φωκιών, οι ενήλικες φώκιες είναι ικανές να ταξιδέψουν μεγάλες αποστάσεις σε αναζήτηση τροφής και για να αναπαραχθούν.

Ενδιαιτήματα

Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι οι Μεσογειακές φώκιες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν ανοιχτές παραλίες για να ξεκουράζονται και να γεννάνε. Σήμερα όμως, λόγω τις ανθρώπινης όχλησης τις συναντάμε κυρίως σε απρόσιτες παράκτιες θαλασσινές σπηλιές. Οι σπηλιές αυτές, που μπορεί να έχουν μία ή και περισσότερες εισόδους πάνω ή και κάτω από την επιφάνεια του νερού έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι καταλήγουν σε παραλία (χερσαίο, σχετικά επίπεδο χώρο με άμμο, βότσαλα, κροκάλες είτε επίπεδο βράχο).

Βιολογία

Στη Μεσογειακή φώκια παρατηρείται ένας μέτριος βαθμός πολυγυνισμού, στον οποίο ένα ενήλικο αρσενικό διατηρεί ένα χαρέμι79 και ζευγαρώνει με περισσότερα από ένα θηλυκά. Τα θηλυκά γεννάνε ένα μόνο μικρό το οποίο θηλάζουν για 3-4 μήνες. Το είδος μπορεί να ζήσει έως και 30 χρόνια στη φύση, ενώ η σεξουαλική ωριμότητα παρατηρείται στον 5-6 χρόνο στα αρσενικά και στον 3-4 χρόνο στα θηλυκά. Οι Μεσογειακές φώκιες τρέφονται κυρίως με ψάρια80, αστακούς81 και χταπόδια82.

Πληθυσμιακές παράμετροι

Δεν υπάρχουν ακριβείς μετρήσεις του παγκόσμιου πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας. Οι πιο έγκυρες εκτιμήσεις θεωρούν ότι στα νησιά Μαδέρα ζουν 25-35 φώκιες ενώ στην ακτή Κάβο Μπλάνκο περίπου 130 φώκιες. Ο πιο σημαντικός πληθυσμός του είδους ζει και αναπαράγεται στην ανατολική Μεσόγειο όπου υπολογίζεται ότι ζουν περίπου 300-350. Οι πιο γνωστοί πληθυσμοί στην περιοχή αυτή βρίσκονται στις Β. Σποράδες, την Κίμωλο83 και την Κάρπαθο84 στην Ελλάδα85 και στην Κιλικία86 στην Τουρκία87.

Κύριες απειλές και προστασία

Οι κυριότερες απειλές για το είδος είναι ο κατακερματισμός και η αλλοίωση των βιοτόπων, η αυξημένη θνησιμότητα λόγω ηθελημένης θανάτωσης και η αυξημένη θνησιμότητα από την παγίδευση σε δίχτυα.
Η Μεσογειακή φώκια θεωρείται από την Διεθνή Ένωση για την Προστασία της Φύσης88 (IUCN) ως είδος άμεσα απειλούμενο με εξαφάνιση. Για το λόγο αυτό, το είδος προστατεύεται νομοθετικά σε διεθνές αλλά και εθνικό επίπεδο.

Ιδιαίτερη σημασία του είδους

Η Μεσογειακή φώκια σαν ανώτερος θηρευτής είναι ένας σημαντικός κρίκος στην τροφική αλυσίδα και μπορεί για το λόγο αυτό να θεωρηθεί ως δείκτης υγείας του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Η προστασία της Μεσογειακής φώκιας σημαίνει επί της ουσίας προστασία ολόκληρου του θαλάσσιου οικοσυστήματος, ενώ η εξαφάνισή της αποτελεί ταυτόχρονα προοίμιο για την υποβάθμιση του. Πρόσφατες μελέτες μάλιστα δείχνουν ότι η ύπαρξη των ανώτερων θηρευτών στα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι πολύ σημαντική για την σταθερότητά τους από οικολογική άποψη.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΥΡΙΕ ΘΑΝΑΣΗ!!!!!



Ο πράσινος βάτραχος
Πρόκειται για υδρόβιο ζώο. Κάθε Μάη με Ιούνη ο βάτραχος γεννά χίλια εώς έξι χιλιάδες αυγά μέσα στο νερό των λιμνών ή των μεγάλων ελών. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτών θα αποτελέσει γεύμα αρουραίων, νερόφιδων, σαρκοφάγων εντόμων και ερωδιών.
Ο βάτραχος δεν αντέχει τη ζέστη, κυρίως εάν βρίσκεται έξω από το νερό` πεθαίνει μέσα σε λίγες ώρες αν η θερμοκρασία έχει αγγίξει τους 30 βαθμούς. Οι φωνές τους, καθώς μεγαλώνουν οι φωνητικοί ασκοί που φουσκώνουν σε κάθε πλευρά του στόματος και μοιάζουν με λευκά κεράσια, ακούγονται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου.
Ο πράσινος βάτραχος βγαίνει από τη χειμερινή νάρκη το Μάρτιο και κυρίως τον Απρίλιο. Το δέρμα του πασαλειμμένο με μια γλοιώδη ουσία, μένει σταθερά υγρό και φέρει σε κάθε πλευρά της πλάτης μικρούς αδένες, οι οποίοι εκρίνουν δηλητήριο. Αυτή η ουσία σκοτώνει τα μικρά ζωάκια. Η όψη του βατράχου αλλάζει εντελώς κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του. Ο γυρίνος που βγαίνει από το αυγό έχει μικρά ποδαράκια και μεγάλη ουρά. Τα βράγχια του επιτρέπουν να αναπνέει.
Ο γυρίνος δεν εγκαταλείπει ποτέ το νερό. Αλλά μέσα στο διάστημα μερικών μηνών αρχίζει η σταδιακή μεταμόρφωσή του. Τα βράγχια του εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από πνεύμονες, τα πόδια του επιμηκύνονται, η ουρά του απορροφάται, τα μάτια του γίνονται πιο γουρλωτά.

(http://www.bizeli.com/index.php?option=com_content&task=view&id=121&Itemid=5589)
Προστατεύεται από την οδηγία 92/43/ΕΟΚ, τη σύμβαση της Βέρνης, και το ΠΔ 67/198άκια μέσα ή γύρω από τα δάση. Προτιμά στάσιμα νερά ή νερά βραδείας ροής που διαθέτουν βλάστηση (καλάμια, ύδατα. Τρέφεται με έντομα, σκουλήκια και άλλα ασπόνδυλα.
Αναγνώ
external image LitoriaCaerulea.jpg
external image LitoriaCaerulea.jpg
ριση:
Είναι μικροί
externalimage img_2477.jpg
externalimage img_2477.jpg
σε μέγεθος βάτραχοι. Το χρώμα τους, και καταλήγουν όπως και τα μπροστινά σε αιχμηρά δάκτυλα. Η πλάτη είναι λεία (χωρίς εμφανή φύματα), ό



Από την Live-Pedia.gr
Μετάβαση σε: πλοήγηση90, αναζήτησηTο γένος των βατράχων ανήκει στην τάξη των ανούρων, που υπάγεται στα αμφίβια. Τα πιο συνηθισμένα είδη βατράχου στην Ελλάδα είναι ο βάτραχος ο πράσινος και ο βάτραχος ο κοινός.
Οι βάτραχοι εύκολα γίνονται πειραματόζωα των εργαστηρίων, γιατί και η διατροφή τους είναι εύκολη αλλά και το σώμα τους, αν και διαφέρει από το σώμα του ανθρώπου, παρουσιάζει βασικά την ίδια κατασκευή και ίδιες φυσιολογικές λειτουργίες. Έτσι τα συμπεράσματα από τις έρευνες στους βατράχους μπορούν να επεκταθούν και στο ανθρώπινο σώμα.
Οι βάτραχοι ζουν κοντά ή μέσα στα νερά των ποταμών και των λιμνών. Τα πίσω πόδια του βατράχου είναι μεγαλύτερα και πιο αναπτυγμένα και ανάμεσα στα δάχτυλα έχουν μεμβράνη. Έτσι ο βάτραχος μπορεί να κολυμπάει πολύ καλά, όταν βρίσκεται στο νερό και να μετακινείται με πηδήματα, όταν είναι στην ξηρά. Οι βάτραχοι κοάζουν, όταν είναι σε περίοδο αναπαραγωγής, αλλά και σ' όλες τις εποχές του χρόνου, κυρίως το βράδυ, όταν η ατμόσφαιρα είναι υγρή.
Το σώμα του βατράχου μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη: στο κεφάλι και τον κορμό. Το κεφάλι έχει σχήμα τριγωνικό και μπροστά υπάρχει μια σχισμή που φτάνει μέχρι τ' αυτιά και είναι το στόμα. Τα μάτια του βατράχου, αντίθετα από του ανθρώπου, έχουν αναπτυγμένο το κάτω βλέφαρο. Το χρώμα του σώματος των βατράχων είναι από ανοιχτό μέχρι και σκούρο καστανό και στην κοιλιά κιτρινωπό. Ο βάτραχος όμως, όπως και ο χαμαιλέοντας, μπορεί να αλλάζει χρώμα και να προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον του και έτσι αποφεύγει τους εχθρούς του.
Σπουδαιότεροι εχθροί του βατράχου είναι τα φίδια, οι πελαργοί, οι γερανοί και άλλα πουλιά. Εχθρός του βατράχου είναι και ο άνθρωπος, γιατί σε μερικά μέρη της Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία) τα πόδια του βατράχου θεωρούνται εκλεκτός μεζές.
Η αναπαραγωγή των βατράχων γίνεται κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο. Οι βάτραχοι τρέφονται κυρίως με σκουλήκια και έντομα, που τα πιάνουν με τη βοήθεια της γλώσσας τους.

http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%92%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%891





εργασία στο μάθημα της Μελέτης Περιβάλλοντος
της Μαρίας Κυριακίδου
Γ2
3ο Δημοτικό Σχολείο Πολίχνης



Ένα φανταστικό ταξίδι στο κόσμο των Λαχανικοχωρικών

Μια φορά κι έναν καιρό πήγαινα με τους γονείς μου ένα ταξίδι και εκεί που πηγαίναμε είδαμε μια μεγάλη ταμπέλα να λέει: Δεξιά Λαχανικοχωριό . Είπα στο μπαμπά να στρίψει δεξιά για να δω αυτό το περίεργο χωριό.
Πήγαμε και τι να δούμε στο Λαχανικοχωριό! Ένα μεγάλο μανιταρινόσπιτο που είχε μια κόκκινη σκεπή και η πορτούλα είχε χρώμα καφέ. Ήταν φανταστικό! Δίπλα είχε ένα δέντρο που έμοιαζε σαν μεγάλο μπρόκολο. Τότε ο μπαμπάς πείνασε και ρώτησε ένα Λαχανικοχωρικό εάν μπορούσε να πάρει ένα μπρόκολο. Ο Λαχανικοχωρικός του έδωσε ένα μπρόκολο με πολλή χαρά. Ξέχασα να πω ότι κάτω από το δέντρο –μπρόκολο υπήρχαν λάχανα. Επειδή τα λάχανα αρέσουν πολύ στο μπαμπά και στη μαμά, ζήτησαν από τους Λαχανικοχωρικούς να πάρουν και από αυτά. Οι Λαχανικοχωρικοί τους είπαν να πάρουν ότι ήθελαν. Έτσι πήραμε απ’ όλα και ήταν πολύ ωραία το μπρόκολο και τα λάχανα, που είναι και τα δύο πράσινα. Τους ευχαριστήσαμε όλους και εάν και θέλαμε πολύ να μείνουμε, έπρεπε να φύγουμε, να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Τους υποσχεθήκαμε ότι θα ξαναπηγαίναμε σύντομα!
Τελικά ξαναπήγαμε στο Λαχανικοχωριό και περάσαμε πολύ ωραία. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.



της Μαρίας Κυριακίδου
Γ2
3ο Δημοτικό Σχολείο Πολίχνης


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ - ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ





ναστάσιμη προσευχή

Ἡ ἀναστάσιμη προσευχή, ἡ ὁποία εναι τόσον μεστ κα πλήρης θεολογικν νοημάτων, εναι δυστυχς γνωστη ες τν πλειονότητα τν νέων κα δ τς μαθητιώσης νεολαίας. Χαρακτηριστικν ατο εναι τ γεγονς τι ες μερικ σχολεα δν παγγέλλεται, λλ διαβάζεται πὸ ἕναν μαθητή - συνήθως μ σφάλματα ναγνώσεως - ν οἱ ἄλλοι μαθητα στέκονται πλς κούοντας κάτι ντελς γνωστο. ς φροντίσουμε λοιπν νὰ ἀπομνημονευθεῖ ἀπὸ ὅλους μας, ς καλ συνήθεια στω, ατὴ ἡ πολ σπουδαία προσευχή. Κρατστε την κα διαδστε την.


Χριστς νέστη κ νεκρν,
θανάτ θάνατον πατήσας
κα τος ν τος μνήμασι
ζων χαρισάμενος.
Ὁ Ἰησος Χριστς ναστήθηκε φο κατέβηκε κα δίδαξε στος νεκρούς,
καταπατώντας μ τν θάνατό του τν φυσικν κα τν πνευματικν θάνατον
κα σὲ ὅσους βρίσκονταν σ τάφους, ετε φυσικος ετε πνευματικούς,
χάρισε τσι τν ληθιν ζωή.
Χριστς κ νεκάδων γερθείς,
λβῳ ὄλβου πεπάτηκε
κα τος ν τύμβεσιν
τ ζν δωρήσατο
(μηρικ διάλεκτος).

-:-

νάστασιν Χριστο θεασάμενοι,
προσκυνήσωμεν γιον, Κύριον,
ησον τν μόνον ναμάρτητον.
Τν Σταυρόν σου Χριστ προσκυνομεν
κα τν γίαν σου νάστασιν
μνομεν κα δοξάζομεν·
σ γρ ε Θες μν,
κτός σου λλον οκ οδαμεν,
τὸ ὄνομά σου νομάζομεν.
Δετε πάντες ο πιστοί,
προσκυνήσωμεν τν το Χριστοῦ ἁγίαν νάστασιν·
δο γρ λθε δι το Σταυρο
χαρὰ ἐν λ τ κόσμ.
Δι παντς ελογοντες τν Κύριον,
μνομεν τν νάστασιν ατο·
Σταυρν γρ πομείνας δι᾿ ἡμς,
θανάτ θάνατον λεσεν.
φο εδαμε τν νάσταση το Χριστο,
ς προσκυνήσουμε τν γιο κα Κύριο,
τν Θεάνθρωπο ησο πο εναι μόνος ναμάρτητος.
Τν Σταυρική Σου θυσία Χριστ προσκυνομε
κα τν γία σου νάσταση
μνομε κα δοξάζουμε·
διότι σ εσαι Θεός μας,
κα Θεὸ ἄλλον κτς πὸ Ἐσένα δν ναγνωρίζουμε κανένα,
κα μόνο τὸ ὄνομά Σου σημαίνει Θες γιὰ ἐμς.
λτε λοι ο πιστοί,
ς προσκυνήσουμε τν γία νάσταση το Χριστο·
φοῦ ἡ ἀνάστασή Του ποὺ ἔγινε μετ τν Σταυρική Του Θυσία,
φερε μεγάλη χαρ ποὺ ἀπλώθηκε σὲ ὅλον τν κόσμο.
Παντοτιν θ ελογομε τὸ ὄνομα το Κυρίου,
κα παντοτιν θὰ ὑμνομε τν νάστασή Του.
Διότι, πειδὴ ὑπέμεινε Πάθη κα Σταυρό πὸ ἑμς γιὰ ἑμς,
κατανίκησε κι διωξε τν θάνατο.

-:-

ναστς ὁ Ἰησος π το τάφου
καθς προεπεν,
δωκεν μν τν αώνιον ζων
κα μέγα λεος.
Μ τν νάσταση Του π τν τάφον ὁ Ἰησος Χριστς
πως εχε πε πρν τὰ ἅγια πάθη Του,
μς χάρισε τν ληθιν αώνια ζωή
κα τ μέγα λεος το Θεο στς ταπεινές μας πάρξεις.

-


Ο Λάζαρος
external image printButton.png
external image printButton.png

external image emailButton.png
external image emailButton.png


Πασχαλινά έθιμα

Ο Λάζαρος

Το "Λαζαροσάββατο", το Σάββατο δηλαδή πριν από τη Μεγάλη Βδομάδα,
ο λαός γιορτάζει την πρώτη Λαμπρή, την "Έγερση" του φίλου του Χριστού,
του "αγέλαστου" Λάζαρου.

Αγέλαστος Λάζαρος

Ο φόβος και ο τρόμος για όσα γνώρισε στον άλλο κόσμο άφησαν
τόσο βαθιά σημάδια στην ψυχή του Λάζαρου που, λέει η παράδοση,
μετά την Ανάσταση του δε γέλασε παρά μόνο μια φορά.
Είδε κάποιον χωρικό στο παζάρι να κλέβει μια στάμνα και να φεύγει κρυφά.
"Βρε τον ταλαίπωρο, είπε. Για ιδές τον πώς φεύγει με το κλεμμένο σταμνί.
Ξεχνάει ότι κι αυτός είναι ένα κομμάτι χώμα, όπως και το σταμνί.
Το 'να χώμα κλέβει τ' άλλο. Μα δεν είναι να γελούν οι πικραμένοι;"
και χαμογέλασε.

ομοίωμα του Λάζαρου Λαζαρικά

Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας για να απεικονίσουν την Ανάσταση του Λάζαρου,
να συμβολίσουν δηλαδή τη Νίκη του Χριστού απέναντι στο θάνατο,
αλλά παράλληλα και για να υποδηλώσουν την ανάσταση της φύσης, έφτιαχναν ένα ομοίωμα του Λάζαρου.
Την παραμονή της γιορτής ή, σε πολλά μέρη, ανήμερα την "πρώτη Λαμπρή",
τα παιδιά, κρατώντας το "Λάζαρο", έκαναν τους αγερμούς τους.
Γύριζαν στα σπίτια και τραγουδούσαν τα "λαζαρικά", για να διηγηθούν την ιστορία του αναστημένου φίλου του Χριστού και να πουν παινέματα στους νοικοκυραίους.
Στην Ήπειρο μάλιστα, στις κτηνοτροφικές περιοχές, χτύπαγαν ταυτόχρονα και μεγαλοκούδουνα.

"Πες μας Λάζαρε τι είδες
εις τον Άδη που επήγες.
Είδα φόβους, είδα τρόμους,
είδα βάσανα και πόνους,
δώστε μου λίγο νεράκι
να ξεπλύνω το φαρμάκι,
της καρδούλας μου το λέω
και μοιρολογώ και κλαίω.
Του χρόνου πάλι να 'ρθουμε,
με υγεία να σας βρούμε,
και ο νοικοκύρης του σπιτιού
χρόνια πολλά να ζήσει,
να ζήσει χρόνια εκατό
και να τα ξεπεράσει."

Τα "λαζαρικά" από τόπο σε τόπο έχουν πολλές παραλλαγές.

Στη Στερεά Ελλάδα, τη Μακεδονία και τη Θράκη στο έθιμο έπαιρναν μέρος μόνο κορίτσια, οι "Λαζαρίνες" ή "Λαζαρίτσες", έτσι εύρισκαν την ευκαιρία
να γίνουν γνωστές και σαν υποψήφιες νύφες.
Για "Λάζαρο" βαστούσαν έναν ξύλινο κόπανο για τα ρούχα, τυλιγμένο με παρδαλά κομμάτια από πανιά, ίδιο μωρό.
Σε άλλα μέρη πάλι έντυναν με χτυπητά πολύχρωμα υφάσματα μια ρόκα,
μια κούκλα, έναν καλαμένιο σταυρό και τα στόλιζαν με κορδέλες και λουλούδια.

Στη Σκύρο έπαιρναν την τρυπητή κουτάλα, "τη σιδεροχουλιάρα".
Έβαζαν σε κάθε τρύπα και από ένα άσπροπούλι -άσπρη μαργαρίτα-
ένα κόκκινο γαρίφαλο για στόμα και σχημάτιζαν το πρόσωπο.
Έδεναν σταυρωτά πάνω στην κουτάλα ένα ξύλο, για να κάνουν τα χέρια,
της φορούσαν και ένα πουκαμισάκι ή ένα μωρουδίστικο ρούχο και
ο "Λάζαρος" ήταν έτοιμος.

Γύριζαν τα παιδιά από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας και οι νοικοκυρές τους έδιναν αυγά, λεφτά ή ό,τι άλλο είχαν. Πάντα όλοι κάτι έβρισκαν να δώσουν.

Κι όταν θέλαν για κάποιον να πούνε πως ήταν τσιγκούνης έλεγαν:
"Ποτέ του αυγό δεν έδωσε, ούτε τ' αγίου Λαζάρου!"

Στα Τρίκαλα τα αυγά που συγκέντρωναν οι Λαζαρίνες, οι μητέρες τους τα έβαφαν κόκκινα και τα κρατούσαν σε ξεχωριστό μέρος. Όταν ήθελαν να περιποιηθούν έναν επισκέπτη από αυτά τα αυγά του έδιναν, του Λαζάρου.

Σε μερικά μέρη τη θέση του "Λάζαρου" έπαιρνε ένα καλάθι
στολισμένο με λουλούδια και με πολύχρωμες κορδέλες.

Στην Κρήτη έκαναν έναν ξύλινο σταυρό και τον στόλιζαν με ορμαθούς
από λεμονανθούς και αγριόχορτα με κόκκινα λουλούδια, τις μαχαιρίτσες.

Στην Κύπρο συναντάμε το έθιμο της αναπαράστασης, στην αρχαιότερη μορφή του.
Ο θεός πεθαίνει στην ακμή της νιότης του και αμέσως ανασταίνεται,
όπως ο Άδωνης στους αρχαίους Έλληνες.
Έντυναν ένα παιδί με κίτρινα λουλούδια, έτσι ώστε ούτε το πρόσωπο του δε φαινόταν. Σε κάθε σπίτι που πήγαιναν, όταν άρχιζαν τα άλλα παιδιά να τραγουδούν, ξάπλωνε και υποκρινόταν το νεκρό, όταν όμως έλεγαν το "Λάζαρε δεύρο έξω" σηκωνόταν.

Το ίδιο έθιμο συναντάμε και στην Κω. Το παιδί που αναπαριστούσε το Λάζαρο,
τυλιγμένο σε ένα σεντόνι, ήταν και αυτό στολισμένο με κίτρινα λουλούδια.
Αμοιβή της παρέας για την αναπαράσταση τα αυγά για το δάσκαλο.
Τα πιο μεγάλα παιδιά, οι "πρωτόσχολοι", έπαιρναν την εικόνα του Λάζαρου,
την έβαζαν πάνω σε μια ειδική κατασκευή που στόλιζαν με δεντρολίβανο
-ήταν, λέει, η Βηθανία, η πατρίδα του- και γύριζαν στις στάνες.
Οι βοσκοί τους φίλευαν αυγά, τυριά και μυζήθρες για τις λαμπρόπιτες.

Λαζαρούδια Λαζαράκια Λαζάρηδες

Για την ψυχή του Λάζαρου οι γυναίκες ζύμωναν ανήμερα το πρωί ειδικά κουλούρια,
τους "λαζάρηδες", τα "λαζαρούδια" ή και "λαζαράκια".

"Λάζαρο δεν πλάσεις, ψωμί δεν θα χορτάσεις"
έλεγαν, μια και ο αναστημένος φίλος του Χριστού πίστευαν πως είχε παραγγείλει: "Όποιος ζυμώσει και δε με πλάσει, το φαρμάκι μου να πάρει..."

Στα "λαζαράκια" έδιναν το σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες.
Όσα παιδιά είχε η οικογένεια τόσους "λαζάρηδες" έπλαθαν και στη θέση των ματιών έβαζαν δυο γαρίφαλα.
Στην Κω οι αρραβωνιασμένες θα έφτιαχναν ένα λαζαράκι σε μέγεθος μικρού παιδιού, γεμισμένο με χίλια δυο καλούδια και κεντημένο σχεδόν σαν τις κουλούρες του γάμου,
για να το στείλουν στο γαμπρό.
Τα "λαζαρούδια" πολλές νοικοκυρές τα γέμιζαν με αλεσμένα καρύδια, αμύγδαλα, σύκα, σταφίδες, μέλι, πρόσθεταν πολλά μυρωδικά και τα παιδιά ξετρελλαίνονταν να τα τρώνε ζεστά.
Πηγή: Έθιμα του Πάσχα - ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Παιδιά δείτε το παρακάτω βίντεο πριν βάψετε αβγά!!!



Δείτε μια ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ.92
Καληνύχτα,
ο δάσκαλός σας!!
ΤΟ ΛΑΝΟΧΩΡΙΟ

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα και εγώ μαζί με τη φίλη μου την Έφη πήγαμε στο διάστημα με ένα διαστημόπλοιο . Στης 15-03-2010 ετοιμάσαμε το διαστημόπλοιο και φύγαμε για το διάστημα . Εκεί είδαμε έναν πράσινο πλανήτη . Προσγειωθήκαμε και δεν πιστεύαμε στα ματιά μας. Η Έφη μου είπε: Άννα τσιμπάμε με ένα πιρούνι θα πρέπει να κοιμάμαι. Πώς να σε τσιμπίσω αφου τα πιρουνια είναι από λαχανο δεν θα το νιώσεις. Όταν πήγαμε μέσα στο Λαχανοχωριό όλα ήταν παράξενα. Τα σπίτια ήταν σχήμα αυγοειδές μεγάλους πορτοκαλή ανανάδες και από γιγαντιαία κόκκινα κίτρινα και ροζ μανιτάρια. Οι πόρτες όλων των σπιτιών ήταν από φλούδα μπανάνας. Η σκεπή των μανιταρόσπιτων ήταν γεμάτη με λεύκες βούλες. Οι σκεπές των ανανάδων ήταν τεραστία φύλα οι κάτοικοι ήταν λαχανικά με ματιά , αυτιά, στόμα, μύτη, χεριά και ποδιά. Ο δρόμος ήταν από φύλα μαρουλιού, τα δέντρα ήταν από καρότα και μπρόκολα, οι κολώνες της Δ.Ε.Η. από αγγούρια και τα αυτοκίνητα από λεμόνια και πορτοκάλια. Μόλις εξερευνήσαμε το Λαχανοχωριό εγω είπα στην Εφη, ο Δήμαρχος του Λαχανοχωριού ο κ. φραουλιάς μας ετοίμασε ένα διαστημόπλοιο για να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην Γη . Τότε από την χαρά μας τρέχαμε και μπήκαμε στο διαστημόπλοιο που ήταν από μελιτζάνα και καύσιμα από χυμό μήλου. Όταν φτάσαμε στην Γη τους διηγηθήκαμε τι είδαμε και τι περάσαμε και αυτοί μας άκουγαν με το στόμα ανοιχτό.

Άννα Αθανασιάδου Τάξη: Γ2.
Ημερομηνία 20 / 03 / 2010


Μπράβο Αννούλα!!!
Καληνύχτα, καλυνύχτα παιδιά ο δάσκαλός σας!!!
Πασχαλινά έθιμα

Κυριακή Των Βαΐων

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.
Όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή
από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά.
Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.
Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης
«όχλος πολύς...έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».
Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη
«επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν
«ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.
Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.
Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.
Και σήμερα ακόμα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.

Τα "βαγιοχτυπήματα"

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους.
Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά
θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.
Τα "βαγιοχτυπήματα" σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες
και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν:
"Και του χρόνου, να μη σε πιάν' η μυίγα".

Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα "βατσάσουν" για το καλό.
Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.
Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.

"Μέσα βάγια και χαρές,
όξω ψύλλοι, κόριζες !"

‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια.
Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ' αυτά "κάπνιζαν"
οι γυναίκες τα παιδιά για το "κακό το μάτι".

Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.
Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους:
"Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ' τ' αυγό να φύγω"

Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν
μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν
στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά
εκείνη θα γινόταν "συντέκνησσα". Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και
στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες,
μαζί με ελιές.

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους
κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την "αργινάρα", μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την "ειρεσιώνη", το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια:
φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.
Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου,
προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων
επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:

"Βάγια, Βάγια των βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό,
κι ως την άλλη Κυριακή
με το κόκκινο αυγό ! "

Πηγή: Έθιμα του Πάσχα - ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Λαχανούπολη
Μια όμορφη μέρα η αγαπημένη μου μαμά μου πρότεινε να πάμε με το αεροπλάνο στην Λαχανούπολη. Εγώ δέχτηκα και αρχίσαμε
να ετοιμάζουμε τις βαλίτσες μας. Την ώρα που ήμασταν στο αεροπλάνο η αεροσυνοδός μας είπε : Οι επιβάτες που κατεβαίνουν στην πόλη Λαχανούπολη να ετοιμάζονται γιατί σε λίγο θα φτάσουμε.
Όταν αποβιβαστήκαμε είδα όλα τα σπίτια σαν μανιτάρια τότε η μαμά μου είπε ότι αυτά είναι μικρά , χαριτωμένα μανιταρόσπιτα.
Eγώ είδα τα δέντρα σαν μπρόκολα, τους δρόμους σαν λάχανα και τις κολόνες που μετέφεραν ηλεκτρικό ρεύμα σαν καρότα.Τότε η μαμά μου μου είπε ότι τα δέντρα τα λένε πράσινα, τσαπατσούλικα μπροκολοδέντρα,τους δρόμους πράσινους λαχανόδρομους και τις κολόνες πορτοκαλί, ψηλές καροτοκολόνες.
Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο αφήσαμε τα πράγματά μας εκεί και βγήκαμε έξω για μια όμορφη βόλτα.Την ώρα που περπατούσαμε είδαμε όλα τα μανιταρόσπιτα κανονικά όπως και τους λαχανόδρομους,τις καροτοκολόνες και τα μπροκολοδέντρα.Τότε ρωτήσαμε τους κατοίκους και μας είπαν ότι δεν υπήρχε αρκετό νερό και πως τα μανιταρόσπιτα, οι λαχανόδρομοι,τα μπροκολοδέντρα και οι καροτοκολόνες χρειάζονται νερό για να είναι σαν λαχανικά.Τότε εγώ και η μαμά μου αποφασίσαμε να πάμε να βρούμε νερό.Μετά από λίγο φτάσαμε στη Νερούπολη όπου είχε αρκετό νερό.Το πήραμε και το πήγαμε στη Λαχανούπολη.Ρίξαμε πολύ νερό στα κανονικά σπίτια, στους κανονικούς δρόμους, στα κανονικά δέντρα και στις κανονικές κολόνες.Η πόλη έγινε όπως ήταν πριν.Έτσι εγώ και η μαμά μου φύγαμε από εκεί.
Εύχομαι αυτή η πόλη να έχει πάντοτε νερό.


Ευθυμία Αλεπάκη



To Λαχανοχωριό

Μια μέρα η μαμά μου που μαγείρευε λαχανόσουπα μου είπε:Άκουσέ με, κοριτσάκι μου.Είμαι πια πολύ γριά.Θέλω να πας στο Λαχανοχωριό για να πάρεις το σπίτι δίπλα στη θάλασσα.
Την άλλη μέρα μάζεψα τα πράγματά μου και μπήκα στο τρένο.Εκεί συνάντησα τη φίλη μου,τη Γεωργία.Μιλούσαμε για πολλή ώρα,μέχρι που έπρεπε να φύγω για το Λαχανοχωριό.
Εκεί είδα έναν άνθρωπο που με οδήγησε στο σπίτι μου.Και τι να δω..Ένα τεράστιο ,ψηλό γλυκούτσικο μανιταρόσπιτο.Η σκεπή του ήταν κόκκινη με άσπρες γυαλιστερές βούλες.Η πόρτα ήταν κατάμαυρη.Είχε και ένα μεγάλο καταπράσινο μαίντανόκηπο.
Tην άλλη μέρα θέλησα να πάω μια βόλτα στο χωριό.Όταν έφτασα είδα μεγάλα,καταπράσινα μπροκολόδεντρα και τεράστιους λαχανόδρομους.Στο μανιταροσούπερ – μάρκετ είδα τον ιδιοκτήτη του σπιτιού δίπλα στη θάλασσα.Του μίλησα για τη μαμά μου και μου είπε :Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα είναι στην οδό Μαρουλιού 25.Περπάτησα ώρα πολλή μέχρι που έφτασα στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Εκεί γινόταν δημοπρασία.Μια κοπέλα έδωσε 1656 ευρώ,το υψηλότερο ποσό.Εγώ έδωσα 1925 ευρώ και τελικά πήρα το σπίτι.
Την άλλη μέρα τηλεφώνησα στη μαμά μου για να της πω τα ευχάριστα νέα αλλά δεν απάντησε.Έτσι κατάλαβα ότι είχε πεθάνει.Λίγο αργότερα πήγα στο δικηγόρο και μου είπε :<<Εσύ έχεις στην κληρονομιά σου 100000 ευρώ >>.
Πήγα στο σπίτι πολύ χαρούμενη, γιατί είχα και το σπίτι και τα χρήματα.Εύχομαι να πάτε κι εσείς στο Λαχανοχωριό.Το Λαχανοχωριό είναι το πιο φανταστικό μέρος!!!



Νίκη Αλεπάκη

Πασχαλινά έθιμα


Στην Κύθνο την Κυριακή του Πάσχα αναβιώνει το έθιμα της κούνιας: Στην πλατεία του χωριού στήνεται μια κούνια στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια που φοράνε παραδοσιακές στολές.Αυτός ή αυτή που θα κουνήσει κάποιον/α δεσμεύεται ότι θα τον/την παντρευτεί ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Στην Ύδρα τη Μεγάλη Παρασκευή ο επιτάφιος της συνοικίας Καμίνι μπαίνει στη θάλασσα.Διαβάζεται η Ακολουθία του Επιτάφιου σε κατανυκτική ατμόσφαιρα,ευλογούνται τα νερά και γίνεται δέηση για τους ναυτικούς,ώστε να έχουν ήσυχα ταξίδια και καλό γυρισμό.

Στο Βροντάδο της Χίου τη νύχτα της Ανάστασης γίνεται ένας απίστευτος ρουκετοπόλεμος!Μόλις ακουστεί το <<Χριστός Ανέστη>>,ο ουρανός γεμίζει από τη λάμψη των ρουκετών που εκτοξεύονται με δυνατό κρότο.

Από τα πιο ωραία πασχαλινά έθιμα στην Πάτμο είναι η μεγαλοπρεπής τελετή του Ιερού Νιπτήρα που γίνεται το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης.Kαθιερώθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα και είναι αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου. Ακολουθούν η Αποκαθήλωση τη Μεγάλη Παρασκευή στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και η Δεύτερη Ανάσταση την Κυριακή του Πάσχα.

Στην ορεινή Πιερία την Τρίτη μέρα του Πάσχα οι γυναίκες στα χωριά φοράνε παραδοσιακές στολές και χορεύουν το <<διπλωτό>>.Φτιάχνουν δύο σειρές και έχουν τα χέρια ενωμένα χιαστί .Η μεγαλύτερη σέρνει το χορό και καθώς χορεύει γνέθει με τη ρόκα της.Ξαφνικά η ρόκα πιάνει φωτιά και τότε ο χορός διαλύεται.Όλοι τρέχουν να προφυλαχτούν,ενώ η μπροστάρισσα τους κυνηγά με την αναμμένη ρόκα.

Νίκη Αλεπάκη



ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ
ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Εθιμα και παραδόσεις το Πάσχα και Μεγάλη Εβδομάδα

Το Πάσχα ονομάζεται και Λαμπρή η Πασχαλιά, είναι η πιο σημαντική γιορτή του έτους στην Ελλάδα . Φέτος, η Μεγάλη Παρασκευή είναι στις 17 Απριλίου και η Κυριακή του Πάσχα στις 19 Απριλίου.
Το Πάσχα γιορτάζονται τα Πάθη, η Σταύρωση, η Ταφή και τελικά η Ανάσταση του Ιησού Χριστού.
Η κυριότερες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας αντιπροσωπεύουν και μία απο τις ημέρες που πέρασε ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ κατά τον εορτασμό του εβραϊκού απο την
ημέρα της εισόδου του στην πόλη των Ιεροσολύμων μέχρι την Ανάσταση του.

Η Κυριακή των Βαΐων που ειναι και η τελευταία της Σαρακοστής εορτάζει την είσοδο του Χριστού πάνω σε ένα γαϊδουράκι στην Ιερουσαλήμ και την υποδοχή του απο
τους κατοίκους της με κλαδιά απο φοινικιές, τα βάγια. Την Κυριακή των Βαΐων μετά την λειτουργία μοιράζονται βάγια και μικροί σταυροί φτιαγμένοι απο φύλλα
φοινικιάς.Η Μεγάλη Δευτέρα ειναι αφιερωμένη στον Ιωσήφ τον πιο αγαπητό υιό του Ιακώβ τον οποίο πούλησαν τα αδέρφια του σε εμπόρους απο την Αίγυπτο. Ο Ιωσήφ εχει μεγάλη
σχέση με το Πάσχα γιατί αυτός έφερε τον Λαό του Ισραήλ στην Αίγυπτο οπού και έμειναν αιχμαλωτισμένοι μέχρι την εποχή που ο Μωυσής με την βοήθεια του Θεού
τους πήρε απο την Αίγυπτο για να τους φέρει στη Γη Χαναάν. Το εβραϊκό Πάσχα γιορτάζει το πέρασμα του Αγγέλου που στάλθηκε απο τον Θεό για να θανάτωση όλα τα
πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων χωρίς να πειράξει τα παιδιά των Ισραηλιτών που είχαν σημαδέψει τις πόρτες των σπιτιών τους με αίμα αρνιού. Την ίδια ημέρα
διαβάζεται στην εκκλησία και η παραβολή της καταραμένης συκιάς απο το Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Την Μεγάλη Δευτέρα ξεκινούν πολλοί την νηστεία της Μεγάλης
Εβδομάδας μέχρι να κοινωνήσουν το Μεγάλο Σάββατο .

Την Μεγάλη Τρίτη διαβάζονται η παραβολή των δέκα Παρθένων πού όταν άκουσαν το ιδού ο Νυμφίος έρχεται έτρεξαν να συναντήσουν τον Νυμφίο, όμως οι πέντε απο
αυτές, οι Μωρές, είχαν αποκοιμηθεί και αργοπόρησαν να βάλουν λάδι στα φανάρια τους, έτσι τελικά δεν μπόρεσαν να πάνε στο Γάμο, το δίδαγμα αυτής της
παραβολής ειναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να ειναι πάντα έτοιμοι για την βασιλεία των ουρανών. Η παραβολή του πλούσιου άρχοντα και των τριών υπηρετών του και ο
τρόπος που διαχειρίστηκαν τα χρήματα που τους άφησε διδάσκουν την αγαθοεργία που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Το βράδυ ψάλετε το τροπάριο της Κασσιανής.

Την Μεγάλη Τετάρτη διαβάζεται το Μύρωμα του Ιησού απο την αμαρτωλή, Ο Χριστός μιλάει ήδη για τον επερχόμενο θάνατο του λέγοντας στους μαθητές του ότι η
γυναίκα τον μύρωσε για να τον προετοιμάσει για την ταφή του. Στη λειτουργία ψάλετε ο Ευχέλαιος.

Την Μεγάλη Πέμπτη το Θειο Δράμα προχωρεί προς την αποκορύφωση του, την ημέρα αυτή γίνεται ο Μυστικός Δείπνος όπου ο Ιησούς κοινωνεί τους μαθητές του
δίνοντας τους απο ενα κομμάτι ψωμί που συμβολίζει το σώμα του και κρασί που συμβολίζει το αίμα του. Απο αυτήν την πρώτη κοινωνία των μαθητών ξεκινά το
μυστήριο της Θείας κοινωνίας. Το ίδιο βράδυ ο Ιησούς γυρνώντας στους μαθητές τους λέει ότι κάποιος απο αυτούς θα τον προδώσει, ο Ιούδας φεύγει για να
ετοιμάσει την προδοσία του κι ο Ιησούς συλλαμβάνεται στον κήπο της Γεσθημανής όπου εχει πάει για να προσευχηθεί με τους μαθητές του. Το βράδυ ψέλνονται τα
Δώδεκα Ευαγγέλια και στην εκκλησία περιφέρεται ο Σταυρός με τον Ιησού.
σημείωση. Η αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου με το οποίο ο Ιησούς ευλόγησε και έδωσε να πιουν κρασί οι μαθητές του, έγινε για τους δυτικούς και ειδικά για
τους σταυροφόρους ένας θρύλος και μια απο τις δικαιολογίες τους για τις εκστρατείες τους για την απελευθέρωση των Αγίων τόπων απο τους Άραβες.

Η μεγάλη γιορτή του Πάσχα ξεκινά τη Μεγάλη Παρασκευή που συμβολίζει τα συμβάντα της δίκης του Ιησού απο τον Πόντιο Πιλάτο ,την μαρτυρική πορεία Του προς τον
Γολγοθά, την Σταύρωση του και τελικά την Ταφή του. Ο Επιτάφιος βρίσκεται στην εκκλησία στολισμένος με ανοιξιάτικα λουλούδια. Μετά το τέλος της Λειτουργίας
κάθε ενορία γυρνά τον επιτάφιο στην περιφέρεια της, σε μερικές εκκλησίες απλώς περιφέρεται γύρω απο την εκκλησία. Ήδη σε πολλές περιοχές της Ελλάδας τα πρώτα
πυροτεχνήματα εμφανίζονται την βραδιά του επιτάφιου.


Το Μεγάλο Σάββατο ειναι η γιορτή της Ανάστασης, σε πολλές εκκλησίες με την πρωινή λειτουργία της πρώτης Ανάστασης πέφτουν και πολλά πυροτεχνήματα, η μεγάλη
λειτουργία της Ανάστασης και το αποκορύφωμα γίνεται τα μεσάνυχτα, ο κόσμος πηγαίνει στην εκκλησία αργά το βράδυ μεταφέροντας μαζί λαμπάδες και κεριά. Τα
μεσάνυχτα τα φώτα της εκκλησίας σβήνουν και ο ιερέας ψάλει το Δεύτε Λάβετε Φώς (Το Άγιο Φώς κάθε χρόνο φτάνει με ειδική πτήση της Ολυμπιακής απο τα
Ιεροσόλυμα και μοιράζεται σε όλες τις εκκλησίες της Ελλάδας) . Μετά ακολουθεί το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο, συνήθως στο προαύλιο της εκκλησίας, ο Ιερέας
σηματοδοτεί την Ανάσταση του Χριστού ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη. Ο κόσμος σπάει κόκκινα αυγά και εύχεται Χριστός Ανέστη, φωτοβολίδες και πυροτεχνήματα
φωτίζουν τον ουρανό. Κατα την επιστροφή στο σπίτι πολλοί φτιάχνουν ένα σταυρό πάνω απο την πόρτα με την αιθάλη του κεριού. Το τραπέζι ειναι στρωμένο με την
παραδοσιακή μαγειρίτσα, κόκκινα αυγά και πασχαλιάτικες λιχουδιές.

Η Κυριακή του Πάσχα ειναι η μεγάλη γιορτή της Λαμπρής, απο νωρίς το πρωί ο παραδοσιακός οβελίας ψήνεται στη σούβλα ενώ γύρω απο το εορταστικό τραπέζι
γλεντούν οικογένειά και φίλοι με τραγούδια και χορό.

Πολλά μέρη στην Ελλάδα γιορτάζουν το Πάσχα με τα δικά τους έθιμα. Μερικά παραδείγματα:

Στην Πάρο τα παιδιά αναπαριστούν τους αποστόλους του Ιησού, τον Μυστικό Δείπνο, την πορεία για τον Γολγοθά και τη Σταύρωση.

Στην Πάτμο δώδεκα μοναχοί αναπαριστούν τους αποστόλους, και ο Ηγούμενος πλένει τα πόδια τους στην πλατεία την Μεγάλη Πέμπτη .

Στην Κρήτη, όπως και σε πολλά σημεία στην Ελλάδα, μια κούκλα κατασκευασμένη από παλιά ρούχα καίγεται συμβολίζοντας το κάψιμο του Ιούδα.

Στην Κέρκυρα ο πολιούχος της πόλης Άγιος Σπυρίδωνας περιφέρεται την Κυριακή των Βαΐων και από το Σάββατο του Πάσχα κεραμικά και κανάτες ρίχνονται στους
δρόμους.

Στη Θράκη και τη Μακεδονία νέες γυναίκες φορώντας την παραδοσιακή ενδυμασία που ονομάζεται Λαζαρινή πάνε στα γύρω χωριά τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια
του Πάσχα.
Συνταγές Πάσχα93
external image paskalia.jpg
external image paskalia.jpg


ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ


Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή.






Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου Βελεστινλή από το Ν. Ξυλούρη.
Δείτε το Βίντεο.

To Σπάσιμο των Μπότιδων στην Κέρκυρα - Πάσχα 2009





Έθιμα του Πάσχα από την Ελλάδα...
Ο δάσκαλός σας!!!

Καλησπέρα σας,ελπίζω να έχετε όλοι και όλες σας καλή υποστήριξη από τους γονείς σας σήμερα.
Να είστε σίγουροι/σίγουρες ότι η ζωή είναι μπροστά σας και η τύχη με το μέρος σας!!!
Ο δάσκαλός σας!!!

==

Παιδιά Καλό Πάσχα!
Σοφία Κατσάκη

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ , ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ , ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ
ΤΙΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΜΟΥ!
ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

||

Μετάβαση σε: πλοήγηση90, αναζήτηση